Je bent hier: Home > Columns > Scène 25 - Verjaardag Annemieke: stripper!

Column 25 - Verjaardag Annemieke: stripper!

Ze moest in het midden van de groep op een stoel zitten en die stripper deed z’n werk. Ze liep vuurrood aan en brulde het uit van het lachen!

Datum: 26 april 2017
Leestijd: +/- 10 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

Het is al laat. Hoe laat precies weet ik niet, maar ik zie door het raam van de voordeur dat het buiten pikdonker is. Het is stil in huis. Iedereen slaapt. Ik loop naar de WC. Geen idee waarom ik dat beneden doe, want boven is er tenslotte ook een. Maar goed, het zal wel. Ik voel m’n telefoon trillen in m’n zak en terwijl ik op de WC zit lees ik het app’je. Het is van Sem: ‘Ik kom nu naar je toe! NU!’ Dan komt er nog een app’je binnen, het is van Milan: ‘Ik kom naar je toe!’ staat er met drie duivel-emoticons erbij. Dit voelt niet goed. Dan komt er nóg een app’je. Nu is het Sem. Een emoticon van een enorm mes vult m’n iPhonescherm. M’n hart slaat over. Wat zijn ze van plan? Ik trek door, loop zo snel als ik kan naar de achterdeur en voel of hij op slot zit. Niet. Door het raam zie ik Sem aan komen. Hij heeft iets in zijn handen maar ik kan niet goed zien wat het is. Sleutels! Waar zijn verdomme m’n sleutels! Sem loopt tergend langzaam naar de achterdeur. Hij heeft een duivelse blik in z’n ogen en brengt een enorm mes, dat ik herken van de emoticon, boven zijn hoofd en kijkt dreigend naar me.
     “Jij gaat eraan!” schreeuwt hij. Oh, ik ben de lul! M’n hart gaat als een wilde tekeer en ik kan net op tijd de deur op de haak doen om te voorkomen dat Sem binnenkomt. Dan hoor ik gerommel achter me. Ik ben werkelijk doodsbenauwd. Waarom worden m’n huisgenoten niet wakker? Het is aan de voordeur. Shit! Die heb ik niet gecheckt! Ik ren er naartoe en zie dat Milan voor de deur staat. Hij drukt op de bel en houdt hem zo lang in dat het geluid begint te vibreren in m’n oren. Ik wuif dat hij moet stoppen en ik fluister zo hard mogelijk dat iedereen slaapt en hij moet kappen. De deurbel stopt. Nu begint hij te beuken. Bij de achterdeur hoor ik datzelfde. Het klinkt als tromgeroffel, ze gaan op in elkaars ritme. Oh man, wat zijn ze van plan? Ik ga eraan! Ik sta tussen de voor- en achterdeur en weet niet waar ik heen moet. Ik denk aan m’n balkon, maar dat is veel te hoog om vanaf te springen. En als ik dat überhaupt al overleef dan heb ik het volgende probleem: Sem steekt op me in. Ik loop naar de kamer van Roderick en begin op zijn deur te rammen. Geen gehoor. De deur zit op slot. Ik begin paniekerig te schreeuwen en op de deur te rammen.
     “Roderick! Annemieke!” Geen gehoor. Fuck! “Iemand! HELP!” Het gebons op beide deuren wordt harder. Dan hoor ik glasgerinkel bij de voordeur. Ik zie Milan met een honkbalknuppel de achtergebleven scherven uit de deur slaan. Hij klimt naar binnen.
     “Milan! Wat is er? Ik zei toch al dat het me spijt?” Ik loop achteruit en verlies hem voor geen seconde uit het oog. Wat ligt er in de la? Waarmee kan ik me verweren? Denk na, Arthur! Denk na! Broodmessen hebben we zat, maar niet van die grote. En ik ben nou niet bepaald van plan om iemand neer te steken. Milan komt op me afgelopen en slaat demonstratief met de honkbalknuppel op z’n handpalm, als teken dat hij klaar is om toe te slaan. Z’n blik is net zo duivels als die van Sem. Ik begin in de veronderstelling te raken dat ik in The Walking Dead zit, ik mis alleen de spierwitte ogen. Glasgerinkel. Milan komt nog steeds naar me toe en ik kom almaar dichterbij de achterdeur. Ik kijk om, het glas van de achterdeur ligt er ook uit. Sem negeert de scherven, grijpt me bij m’n shirt en trekt me naar zich toe. Hij houdt me vast in een greep waaruit ik me onmogelijk uit kan bevrijden. Ik bevind me nu tussen Milan en Sem in en kan geen kant op. Ik begin te schreeuwen en te huilen omdat ik besef dat m’n laatste uren zijn geslagen. Ik voel het mes tegen m’n halsslagader drukken. Het bloed wurmt zich langs het dikke staal. Eén verkeerde beweging en ik ga eraan.
     “Nee! Niet doen! Niet doen!” schreeuw ik. Milan staat nu grijnzend voor me en pakt met beide handen de honkbalknuppel vast om me een enorme opdonder te kunnen geven. Niet in m’n gezicht! Niet in m’n gezicht, please! Is het enige wat ik kan denken.
     “Jij gaat eraan! Je gaat eraan!” schreeuwen beiden in eenzelfde ritme. “Je gaat eraan, vieze vuile hoer! Dan had je maar niet vreemd moeten gaan!” De druk op m’n slagader wordt groter. M’n hart bonst keihard en ik sta te trillen op m’n benen. Schreeuwen lukt niet meer. Sem houdt het mes steviger vast en boort het staal in m’n hals. Het bloed komt als een waterval naar buiten en ik zak als vanzelf door m’n benen, maar Sem houdt me te stevig vast. Ik voel dat ik zwakker wordt. Een traan rolt over m’n wang en dan volgt er een enorme dreun op m’n schedel. Het licht gaat uit. Dit was het dan. 

Ik open m’n ogen en ben nat van het zweet. M’n hart bonst zo hard dat ik bang ben dat hij het elk moment kan begeven. Ik raak in paniek. Waar ben ik? Verdomme, waar ben ik! Ik kijk om me heen. Ik lig op een bed. Maar het is míjn bed. Huh? Ik veeg m’n voorhoofd af en kijk voorzichtig rond. Er is niemand. Ik ben in m’n kamer. Ik had een nachtmerrie. Oh, ik drink echt teveel. Ik sla m’n benen over de rand van m’n bed en kijk voorzicht m’n kamer rond. Ik moet naar de WC maar ik durf eigenlijk niet, bang dat ik hetzelfde meemaak, maar nu echt. Toch ga ik. Beneden. Al is het puur om te checken of de voor- en achterdeur nog heel zijn. 
     “Hé Arthur!” hoor ik als ik halverwege de trap sta. Ik kijk wild om me heen. Het komt van boven. Annemieke kijkt me vragend aan. “Wat zie jij eruit dan?” Ik loop door en zie dat het glas nog in de voordeur zit. Thank god! De achterdeur is ook nog in tact en ik ga op de WC zitten. M’n telefoon begin te trillen. Nee toch? Het zal toch niet? M’n hart begint weer te bonzen.

Sem - 07:02 uur
“Maar ik hou zoveel 
van je. Waarom heb je 
me dit aangedaan?”

Hoe debiel het dan ook mag klinken, ik ben blij met dit app’je. Opgelucht dat m’n iPhonescherm zich niet vult met een enorm mes - als blijk dat m’n nachtmerrie werkelijkheid wordt - trek ik door. Ik ga zo snel als ik kan naar boven en kijk een paar keer achterom. Ergens ben ik bang dat er toch wat gaat gebeuren. Het was maar een droom, Arthur. Het was een droom. Ik probeer mezelf gerust te stellen.

De dag sleept voorbij. Ik zie bijna elke minuut op de klok en het college - waarvan ik niet eens zou weten waarover het gaat - is retesaai. Ik ben nog in twijfel over wat ik Sem terug zal sturen. Wil ik m’n best voor hem doen? Wil ik terug? Naast het schuldgevoel doet het me verdacht weinig dat ik geen relatie meer heb. 

Na het college ga ik naar huis. De dag zit erop. Thuis zal het feest gelijk beginnen, want Annemieke en Roderick stelden voor om samen te gaan eten. De gasten komen vanavond rond een uur of acht. We hebben alle mensen die we kennen waarmee Annemieke omgaat uitgenodigd, dus het zal een volle bak worden.

Ik - 16:29 uur
“Sorry Sem, echt sorry!”

Van Milan heb ik sinds die avond niets meer gehoord. Hij reageert ook niet op m’n app’jes. Milan reageerde opvallend koel, dat vind ik zo apart. 

Verjaardagsfeest
Ik kijk de groep rond. Zo’n vijftien studenten begeven zich als sardientjes in een blik in Annemiekes kamer. Roderick houdt een blabla-verhaal over z’n studie en ik vind het alles behalve interessant. Verder is de sfeer is goed. M’n energiepeil is zojuist opgekrikt met een dubbele dosis ritalin en ik vertel Dave tot in detail dat ik betrapt ben met Milan. Hij reageert daarop zoals alleen hij dat kan.
     “Ik ben trots op je.” Hij houdt zijn bierflesje in de lucht en tikt het tegen het mijne. Ik glimlach flauwtjes. Ik ben helemaal niet trots. Dan gaat de deurbel. Ik voel een kriebel in m’n buik want ik weet wat er gaat komen. Dave en ik hebben geregeld dat er vanavond een stripper komt. Annemieke weet natuurlijk van niks, en Roderick al helemaal niet. Ik ben benieuwd hoe hij zal reageren. Zal hij jaloers zijn? Ach, dat kan me eigenlijk ook geen reet schelen. Dave en ik lopen naar beneden. 

Een donkere man van rond de dertig staat voor de deur. Zijn enorm brede schouders passen amper in het leren gilet dat hij draagt. Hij heeft een grote subwoofer bij zich en loopt zonder al teveel te zeggen achter ons aan naar boven. Dave blijft op de overloop staan en houdt z’n telefoon in de aanslag om te filmen. De man zet de muziek keihard aan en het rumoer in de kamer van Annemieke valt stil.
     “Hè, wat is dit dan?” roept ze. Ze lacht hard. Haar vriendinnen beginnen te juichen en te klappen. De stripper loopt met de subwoofer op z’n schouder de kamer binnen en gebaart dat het midden van de kamer vrijgemaakt moet worden. Hij klapt Annemieke’s laptop dicht, waardoor haar muziek stopt. De gasten hebben zich als publiek op een podium opgesteld (voor zover dat mogelijk is in deze kleine kamer). Annemieke staat met haar hand voor haar mond naar de man te kijken.
     “Wat is ‘ie gespierd!” roept ze naar de vriendin naast haar. De man zet een lege stoel in het midden, pakt Annemieke bij haar handen en zet haar op de stoel. Ze loopt vuurrood aan. Dave blijft filmen, en ik kan m’n lachen niet inhouden. Annemieke, met d’r normaal zo grote bek, weet nu geen woord te zeggen. De man danst om haar heen en knoopt z’n gilet open. Annemieke houdt haar hand weer voor haar mond en kijkt de groep rond, op zoek naar mij. Als we oogcontact hebben wijst ze met een vinger naar me en roept hard lachend “klootzak!” De stripper twerkt, danst, kleedt zich uit en doet wat een stripper hoort te doen. Dan gaat er andere muziek op. Zeer snelle, opzwepende muziek. Hij doet z’n broek in één ruk uit - wat mogelijk bleek door het klittenband - en danst in een te strakke tanga rond het gezicht van Annemieke. Ze joelt en gilt en giert het uit. De stripper draait zich om, tilt Annemieke uit de stoel en legt haar op haar rug op de zitting. Hij beweeg z’n edele delen over haar heen en doet langzaam haar shirtje iets omhoog. Hij wuift naar Dave. Hij pakt een fles Sambuca van tafel, haalt de dop eraf en geeft de fles aan de stripper. Hij vult haar navel. Annemieke zoekt met haar hoofd op de kop contact met haar publiek, maar iedereen is door het dolle heen. De stripper houdt zijn rechterhand achter zijn oor en wuift, als oproep voor de liefhebber. Roderick staat vooraan te schreeuwen.
     “Ik!” roept hij. Natuurlijk kan ik het niet laten en ik begin keihard “Ik! Ik wil!” te brullen. De stripper ziet me en geeft aan dat ik mag komen.
     “Oh jezus, Arthur!” roept Annemieke lachend, "Wat doe je me áán!" Ik ga met m’n hoofd naar haar buik en slurp de Sambuca uit haar navel. Teveel moet je hier niet over nadenken, want eigenlijk is dit te goor voor woorden, maar ik kan de kans gewoon niet laten schieten om Roderick z'n ogen uit te steken. Ik draai me om richting Roderick en kijk hem vuil aan. Há! Die zit!
     “En nu jij weer!” roep ik lachend en ik drink trots van m’n bier. 
     “Nou, dit was die 250 ballen wel waard, hè?” vraagt Dave lachend.
     “Ja, écht wel!”

Vervolg: Column 26 - Ik word gék van de jeuk

Zaterdag 29 april 2017

Niks helpt. Op de website van de GGD Groningen las ik: ‘Het is belangrijk om zo snel mogelijk je sekspartners te waarschuwen.' Oh my god.

  Like en blijf op de hoogte!