Je bent hier: Home > Columns > Column 21 - Een college om nooit te vergeten!

Column 21 - Een college om nooit te vergeten!

De rest was er niet gecharmeerd van dat ik zo laat thuis was voor de hospiteeravond. Sem en ik wel. Een man worden: check!

Datum: 12 april 2017
Leestijd: +/- 8 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

Oh my god. Oh … my … fucking … GOD! Ik wrijf over m’n gezicht, maar het helpt geen fuck. Ik pak de verpakking erbij. ‘Na het gewenste resultaat van het gezicht verwijderen met een vochtige doek.’ Okee. Ik ben de lul. Wat nu?
     “Annemieke!!” schreeuw ik. Oh kut! Waarom heb ik niet eerst goed gelezen? Kut kut kut! “Annemieke!!”
     “Ja!” brult ze vanaf haar kamer.
     “Kom eens!”
     “Wat is er! Jezus man, kom dan hierheen!” Oh ze gaat zó hard lachen. Ik kijk nogmaals in de spiegel en wat ik ook probeer, ik krijg het er niet af.
     “Okee. Ik ben de lul”, brul ik en ik gooi haar deur open. Annemieke zit achter haar bureau.
     “Haha!! Oempa Loempa! Wat heb je gedaan?!” Ze lacht overdreven hard. 
     “Ja zelfbruiner. Wist ik veel!” 
     “Hoeveel heb je erop gesmeerd?”
     “Niet zoveel. Wat nu?”
     “Eh … misschien je kop wassen?” Ze ligt werkelijk in een deuk. “Het eraf laten slijten duurt dagen!” vult ze aan.
     “Godver!” 

Ik ga naar de badkamer en probeer het er met een washand af te krijgen. Ik verbeeld me dat het iets lichter wordt, maar wat ik zeg: ik verbeeld het me. Kut, ik moet zo naar school!
     “Annemieke, help!”
     “Scrubben?” 
     “Heb je dat? Geef dan!” roep ik, gefrustreerd door dat ik zo weg moet én een knaloranje kop heb. Ik gebruik de scrub en hoewel m’n hoofd er zeer van doet, krijg ik het er redelijk goed af. Dit doe ik nooit meer. Ik ga voortaan wel naar de zonnebank.
     “Jo Arthur, wat heb jíj gedaan dan!” hoor ik Dave achter me. Oh het valt dus wel op. Ik negeer het en loop naar de schuur voor m’n fiets. 

School
     “Nou, dan gaan we dat nu oefenen. Maken jullie zelf even tweetallen?” vraagt de docent. Ik heb werkelijk geen idee waar hij het over heeft. Ik ben de hele ochtend bezig geweest me zo onopvallend mogelijk op te stellen met een sjaal voor m’n gezicht om niet uitgelachen te worden. Sem komt naar me toe. 
     “Wat heb jij gedaan?” vraagt hij fluisterend en hij schuift zijn stoel dicht naast de mijne. Ik glimlach. 
     “Foutje.” Hij lacht. 
     “Samen doen?”
     “Leuk.” Ik glimlach weer. Uitbundiger durf ik niet omdat ik bang ben dat mijn witte tanden teveel afsteken bij m’n Oempa Loempa-gezicht. Sem zit nu naast me en heeft zijn been tegen het mijne aan. “Heb jij enig idee wat we moeten doen?” vraag ik.
     “Wel opletten, hè?” Hij geeft me een por in m’n zij. Ik lach hard. Zo hard dat de docent opkijkt.
     “Jongens, wel even serieus!”
     “Ja Arthur, wel even serieus”, concludeert Sem. Hij kijkt me lang in m’n ogen. 
     “Vertel me eerst eens wat we moeten doen.” 
     “Ik weet wel wat …” zegt Sem. Hij zit nu met z’n schouder tegen me aan. Ik deins terug. Niet hier. Ik zeg er niks van. Hij kijkt naar me, dat voel ik, maar ik blijf me focussen op het schrijfblok dat voor me op tafel ligt.
     “Je bent knap”, zegt Sem. Dat zegt hij elke keer. Dat weten we nu wel. Ik hou me in.
     “Jij ook.” Ik draai m’n gezicht naar hem toe en schrik van het feit dat zijn gezicht nu wel heel dicht bij het mijne is. Hij wil me zoenen.
     “Niet hier!” 
     “Waar wel?” vraagt hij uitdagend. Ik zeg niks. “De WC’s?” Ik kijk hem aan en weet niet wat ik moet zeggen. Wil hij serieus op de WC’s van school seks hebben?
     “Geen idee”, zeg ik.
     “Ik heb zo pauze.” Ik antwoord niet. “Jij toch ook?” Zijn been streelt langs mijn been en ik word opgewonden. Ik wil nu geen stijve krijgen. Als die docent me wat vraagt dan moet ik staan. Nu niet. Geen stijve. Te laat.
     “En jij hebt ook zin, zo te voelen.” Sem streelt met z’n hand langs m’n been en dan naar m’n kruis. Ik weet niet waar ik het zoeken moet en begin te giechelen.
     “Arthur! Wel even serieus. Dat zei ik net ook al! Wat is er zo grappig?” Fuck! Nee toch?! “Kom maar even naar voren, dan kunnen we mee lachen.” Ja, écht niet. 
     “Lopen!” zeg ik hard. Sem kijkt me vragend aan. “Lopen!” Ik sta op, houd m’n tas voor m’n middel en stop m’n schrijfblok erin. Ik herhaal nogmaals: “Lopen!” De docent komt naar ons toe. Ik sprint het lokaal uit en loop de gang door. Ik kijk om de hoek en zie geen docent. Maar ook geen Sem. Kut. Daar sta ik dan: m’n enorme stijve te verbergen met m’n boekentas met de hoop dat ik niemand tegenkom. Ik loop naar de kantine en wil zo snel mogelijk zitten. Het maakt me niet uit waar.
     “Psst!” hoor ik achter me. M’n hart slaat over. “Hier!” Ik kijk om en zie Sem in de hal staan. “Wat doe je allemaal?” Hij lacht hard. “Die docent is echt pissig! Ik heb gezegd dat ik wel even naar je toe zou gaan om te kijken of alles goed is.” Ik loop Sem tegemoet en houd angstvallig m’n tas voor m’n kruis. (Alsof Sem niet weet waarom …) Hij kijkt naar links, naar de toiletten, en knikt naar de deur. Oh man, hij meende het écht!
     “Ja wat?” vraag ik. Onnozel dat ik ben. Sem gaat de deur door. M’n handen trillen en ik heb m’n benen amper onder controle. Ik volg hem. Hij duwt me het achterste WC-hokje binnen, draait de deur op slot en begint me te zoenen. Ik heb het gevoel dat m’n lul bijna explodeert van geiligheid en weet niet wat me overkomt. My god.
    “Ik durf niet”, zeg ik en ik giechel als een klein kind. Ik ben werkelijk dood nerveus.
     “Maar ik wel.” Z’n handen gaan langs m’n middel en hij maakt m’n broek open.
     “Maar ik heb geen …” 
     “Ik wel.” Sem glimlacht trots en haalt een condoom tevoorschijn.
     “Gewoon ontspannen.” M’n tas valt op de grond en er vallen spullen uit. Ik wil het oprapen, maar Sem houdt me tegen. “Fuck die tas”, zegt hij lachend. “Hier komen jij!” Hij haalt m’n piemel uit m’n boxer en gaat op z’n knieën zitten. En wat ik dan voel … wóórden schieten me tekort. Ik voel de spanning uit m’n lijf vloeien en ik sluit m’n ogen. 
     “Ik kom bijn…” 
     “Nee, niet zo snel!” 
     “Ja, kan ik er wat aan doen?” roep ik hard. Net op het moment van mijn schreeuw gaat er een deur open. Kut! Sem ging razendsnel staan en houdt z’n hand voor m’n mond. Hij probeert z’n lachen in te houden. Om hem te pesten kietel ik hem in z’n zij. Hij proest het uit en geeft me een zoen op m’n neus. Ik maak z’n broek open en negeer de student die ongegeneerd staat te pissen in het hokje naast ons. Ik ga op m’n knieën en pas dezelfde handeling toe als Sem daarnet deed. Dit heb ik nog nooit gedaan. Het smaakt naar … tja, piemel? Sem is keihard en hij maakt heupbewegingen richting m’n mond. Te diep. Ik moet kokhalzen! De jongen naast ons trekt door. Goddank was dat m’n redding. Ik ga staan en wacht tot ik de jongen naast ons hoor vertrekken. Ondertussen zoen ik Sem. 

Na dit typische avontuur fietsen Sem en ik richting huis. Hij naar het zijne, ik naar het mijne. Het is half vijf. Ik zou om vier uur al thuis zijn om ons studentenhuis schoon te maken. Vanavond hebben we de hospiteeravond. Maar die kan me gestolen worden. Ik ben verliefd en zojuist ordinair ontmaagd in een WC-hokje op school. En dat allemaal met m’n oranje Oempa Loempa-hoofd. Wat wil een mens nog meer? Ik begin hardop te lachen.
     “Wat?” vraagt Sem.
     “Niks. Ik moet gewoon lachen om net.”
     “Zijn we nu ook …” Sem draait er omheen. Ik weet niet wat hij bedoelt. Of eigenlijk wel, maar ik durf daar niet zo goed vanuit te gaan.
     “Zijn we wat?” 
     “Nou eh … je weet wel.” 
     “Ik weet niks.” 
     “Nou, toe eens!” Hij geeft me een duw. Ik slinger over de weg. “Je weet wel. Vriendjes, man - man eh … echtgenoten?” Hij lacht. Ik lach puberaal met een debiel hoog gegiechel. Het valt hem niet op. Hij is overduidelijk verliefd op mij. Z’n wangen worden rood. 
     “Ja”, zeg ik. Alsof ik zojuist de vraag ‘Wil je verkering met me?’ heb gehoord. 
     “Cool!” 
     “Eh …’cool’? Haha!"
     “Ja sorry, ik weet niet wat ik anders moet zeggen. Leuk! Bedoel ik.”

Hospiteeravond
Alsof ik zweef zet ik m’n fiets tegen de schutting en loop naar de achterdeur. Dan krijg ik een app’je.

Sem - 16:49 uur
“Ik mis je nu al 
haha!”

Nu al? Wat klef. Vijf oproepen gemist. Twee van Annemieke, drie van Dave. En WhatsApp’jes:

Dave - 16:04 uur
“Jo man, waar blijf je?”

Dave - 16:11 uur
“Hé man, we zouden 
toch opruimen?”

Annemieke: 16:14 uur
“Hospiteeravond!!!”

     “Jo man, waar was je! We hebben het al voor de helft schoon. De rest mag jij doen.” Ik zweef nog steeds. Het kan met niet schelen. Ik poets het héle huis als het moet.

     “Sorry, ik moest langer door op school.” Ik doe wat me gevraagd wordt. Ik boen alles tot in detail. Maak me gek. We eten die avond samen en rond half acht komt de eerste geïnteresseerde. Waarom eigenlijk die paniek van ‘we moeten om vier uur al schoonmaken’?

Ik - 17:08 uur
“Ik jou ook. Het 
was gezellig.”

Ja hoor … ’Het was gezellig.’ Een perfecte omschrijving, Arthur van Moerwijk! Jezus man. 
     “Hoi. Arthur.” Ik geef de jongens allemaal een hand.
     “Roderick.” De erg lange jongen geeft me een hand. Z’n haar is met gel naar links gekamd en hij praat bekakt.
     “Milan”, zegt de andere jongen. Hij kijkt me te lang aan. Dit is een homo. Ik voel het. M’n gaydar-bellen beginnen te rinkelen. Het is een knappe jongen. Niet al te groot, niet al te klein. Gespierd. Hoogblond haar en felblauwe ogen. Perfecte combi. Hij heeft zelfs iets weg van Sem. Maar misschien zie ik tegenwoordig overal wel een Sem in.
     “Hoi, ik ben Arthur.” De derde jongen stelt zich voor als David. David is mollig, ik schat een jaar of twintig. Hij heeft vast een goed karakter. 
     “Bier?” vraagt Dave. David en Roderick stemmen in. Annemieke steekt onopvallend een duim naar me op en wijst naar Roderick. Ik maak een ‘écht niet’-gebaar, voor zover daar een gebaar voor bestaat. 

We zitten in Dave’s kamer. Het is gezellig. Ik praat met Milan, Annemieke met Roderick en Dave voert een moeizaam gesprek met David over auto’s. Ik drink nog een biertje en ga roken. 
     “Ik rook er wel eentje mee”, zegt Milan. Oh god. 
     “Wat studeer je?” vraagt hij.
     “Journalistiek.”
     “Leuk! Ik Communicatie. Waar?”
     “Hanze.” Dan valt er een stilte. M’n sigaret is nog lang niet op en ik weet niet wat ik moet zeggen. 
     “Heb je een vriend?” vraagt hij.
     “Vriend?” Ik lach quasi-beledigd. 
     “Ja, of wou je zeggen dat jij een vriendin hebt?” Nou zeg. Hij is wel ad rem. 
     “Jij?” Hij vertelt dat hij al veel te lang vrijgezel is (dramaqueen). Heb ik weer. Hij is én homo, én vrijgezel, én superknap. 
     “Jo man! Nog bier?” Dat is Dave. Hij weet het weer goed te onderbreken. 
     “Lekker”, zeg ik. Dave negeert Milan. Ik kijk naar z’n glas. Dave wil dat iemand bier drinkt en niet zeikt over wijn.
     “Zoete witte toch?” vraag ik.
     “Ja.” Hij glimlacht en kijkt me na als ik naar de koelkast in de keuken loop. Ik voel me steeds ongemakkelijk.
     “Kom, dan gaan we naar de rest.”

Slotakkoord
De avond verloopt goed. Het is erg gezellig en er wordt veel gedronken. Ik denk regelmatig terug aan Sem. Wát een jongen. Dave heeft de jongens rondgeleid en na een zoveelste biertje en zoet wit wijntje gaan de jongens naar huis.
     “We laten deze week weten wie het wordt”, zegt Annemieke. Ze kijkt naar mij en wijst naar Roderick. De jongens gaan naar buiten en de voordeur gaat dicht. 
     “Wow! Heb je die Roderick zien zuipen? Dat wordt ‘m! Je weet van onze traditie af, hè?” roept Annemieke enthousiast. Ik zucht. Dave wankelt richting z’n kamer en zegt er niks over. Hij baalt. Dat is duidelijk.
     “Ik stem voor Milan”, zeg ik.
     “Ja, die vond jou ook wel interessant, hè? Nee hoor, het wordt Roderick. Dat is traditie Arthur!”
     “Jij met je tradities.” 
     “Ik app je de telefoonnummers wel, dan mag jij ze morgen bellen.” Ze loopt lachend de trap op. Ik weet niet wat ik moet zeggen en loop als automatisch achter Dave aan.
     “Jo Arthur, doen we er nog eentje?”
     “Ja tuurlijk.” Ik kijk omhoog, naar Annemieke. Ze kijkt achterom. Ik draai m’n hoofd weg. Krijg de klere. Ik wil Milan. 

Vervolg: Column 22 - Afscheid Dave en nieuwe huisgenoot

Zaterdag 15 april 2017

Ik twijfelde en dacht: zal ik Milan gewoon app'en om te zeggen dat hij de nieuwe huisgenoot wordt? Nee, dat kan ik niet maken.

  Like en blijf op de hoogte!