Je bent hier: Home > Columns > Column 17 - Ik kan wél nee zeggen!

Column 17 - Ik kan wél nee zeggen!

“En jij hebt nu ook een probleem …” Dave trekt zo hard aan z’n schoen dat die na een klap tegen de muur onder m’n bureau belandt. “… want ik pit nu op jouw bank.”

Datum: 29 maart 2017
Leestijd: +/- 9 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

     “Nou Arthur, hoe gaat ‘ie?”
     “Ja goed.”
     “Je ziet er moe uit.” Pieter, m’n mentor, kijkt naar m’n gezicht en dan weer naar z’n laptop met de aantekeningen van ons vorige gesprek.
     “Ja, niet zo goed geslapen.”
     “Hoe komt dat?”
     “Geen idee”, lieg ik. De coming out staat me nog vers in het geheugen en ik kies ervoor het Pieter niet te vertellen. 
     “Je vertelde de vorige keer dat je op kamers ging wonen. Hoe gaat dat?”
     “Ik ben al aardig gewend. Maar dat is ook al een tijd geleden, hè? Het is soms nog wel vreemd hoor.”
     “Heb je leuke huisgenoten?”
     “Ja erg leuke. Twee. Dave en nog een meisje.”
     “Oh, Dave? Leuk.” We praatten over m’n tijd in Groningen maar toen kreeg het gesprek een wat zwaardere lading.
     “Ik begreep dat je de laatste maand best veel college’s hebt gemist. Dat is niks voor jou.” Ik denk terug aan de enorme katers en het verslapen. Er is de afgelopen tijd veel gebeurd. 
     “Ja klopt, ik had me verslapen.”
     “Drie keer?’ 
     “Eh … ja.” Pieter kijkt bedenkelijk. 
     “Het kan een keer gebeuren, maar hou het wel in de gaten hoor. Je gaat juist zo goed. Ik snap dat het soms erg gezellig is, maar je bent hier om te studeren.” Hij glimlacht naar me.
     “Ja. Ik let er op.” Helaas steekt uitstelgedrag nog wel eens de kop op. Dat had ik toen ik nog thuis woonde nooit.

Ik denk aan vanavond. Er is weer een studieborrel op de sociëteit en ik wil er eigenlijk wel graag naartoe. Ik neem me voor om naar huis te gaan zodra de rest naar de stad gaat. Dat doe ik, hoe dan ook. Het gesprek met Pieter rondt af. Die gesprekken duren nooit zo lang. Hooguit een half uurtje. Dat is prima. 

Die middag kom ik thuis en ik begin gelijk aan m’n schoolwerk. Ik stel een to-dolist op en verdeel de taken over komende week. Als ik elke dag een stuk doe dan moet hetgeen ik achter lig volgende week af zijn. Het geeft me overzicht, en hoewel ik de komende week hard aan de bak moet, lucht dat overzicht me wel op.

Mam - 16:51 uur
“Voor mij blijf je gewoon
dezelfde Arthur.”

Ik heb de tranen in m’n ogen staan van opluchting en ik voel dezelfde spanning als laatst. De coming out bij m’n moeder verliep niet zoals ik had gehoopt. Maar misschien heeft ze er over nagedacht. Ik bedank haar en begin aan de eerste taak op m’n to-do list. Het gaat voorspoedig en ik heb zelfs het deel van research kunnen doen dat eigenlijk voor morgen op de planning staat. 

Het is al kwart over zeven. Snel naar de keuken om te koken. Er klinkt muziek uit de kamer van Dave en ik hoor dat hij z’n haar föhnt.
     “Hé Arthur”, zegt Annemieke. Ze komt via de achterdeur de keuken binnen. “Wát een kloteweer!” 
     “Hé, ja niks aan”, zeg ik en ik zie hoe het altijd zo verzorgde uiterlijk van Annemieke veranderd is in verlopen en verlept.
     “Nou eet lekker zo. Ik ga eens kijken of dit verneukte lijf nog te redden valt.” M’n burgers zijn gaar en de aardappelschijfjes mooi bruin. De sla bleek te oud dus die heb ik weggegooid en ik geef mezelf toestemming dat twee tomaten voldoende groenten zijn voor vandaag. Dan komt Dave z’n kamer uit. Helemaal opgedoft. Hij ziet er sexy uit. Niet aan denken. Dat kan niet met huisgenoten. En zeker niet met hetero Dave.
     “Jo man.” 
     “Hé Dave.”
     “Ik heb een probleem.” 
     "Wat dan?"
     "Ik moet stoppen met de studie."
     “Wat? Hoezo!” 
     “Ja, ik lig te ver achter en kan het niet meer inhalen. Kutzooi.”
     “Oh? En wat nu dan?”
     “Ja wat anders doen denk ik. Ik vond de studie toch al kut. Ik ga tijdelijk terug naar m’n ouders en moet dan verder zien.”
     “Dus je gaat hier weg? Nee! Dat is kut.”
     “Jep zal moeten. Je mag hier niet wonen als je niet studeert.” Dave kijkt weg. Hij baalt en probeert zich groot te houden.
     “Dat meen je niet! Balen man!” Ik kan me dit huis zonder Dave niet eens voorstellen. 

Dave vertelt dat hij er binnen nu en een maand uitgaat, dat we moeten zoeken naar een nieuwe huisgenoot en een hospiteeravond moeten houden. Ja, zo'n avond ken ik intussen. Niet dat ik hem meegemaakt heb, maar ik weet in elk geval dat je niet welkom bent met je ouders … Oh wat baal ik! Dave gaat weg. En nog heel snel ook.

Beerpong
     “Oehhh!!!” roepen de studenten om ons heen als het pingpongballetje op de rand van een rood plastic bekertje tikt en vervolgens op de grond stuitert. Ik pak het balletje en gooi het in het bekertje met water om schoon te maken. Het water is grijs gekleurd en er zitten haren en stof in. Niet over nadenken. Trots dat ik niet hoef te drinken gooi ik het balletje naar de inmiddels nog vier bekers aan de andere kant van de tafel. 
     “Yes!” Ik begin hard te lachen en in m’n enthousiasme hou ik m’n hand omhoog en wacht tot Sem me een high five geeft. Hij kijkt naar me en lacht er om. Hij geeft me onhandig de high five. Ik schaam me. Genânt!
     “Ja verdomme!” roept Dave en hij kijkt naar de jongen naast hem om te checken of het inderdaad Dave’s beurt is om te drinken. Hij doet alsof hij baalt maar volgens mij is hij dolblij dat hij mag drinken. Ik denk zelfs dat dat de reden is waarom hij dit spelletje zo graag doet: zoveel mogelijk van de gezamenlijk betaalde drank opzuipen. Het spelletje duurt vrij lang en ik ben er wel klaar mee. Sem en ik winnen. Hij geeft me nu zelf een high five. We lachen er beiden hard om. Dave kijkt alsof hij baalt en drinkt de bekers leeg. Wát een acteur. 

Het is gezellig druk. Ik ben licht aangeschoten maar voel me verder prima. Met het verhaal in m’n achterhoofd dat Dave weggaat drink ik er nog maar een paar extra. Als tegen twaalf uur de plannen worden gemaakt om naar de kroeg te gaan zeg ik dat ik naar huis ga. 
     “Nee joh, we gaan de stad in”, roept Dave.
     “Nee, ik moet morgen nog veel doen.”
     “Ja, dát kennen we!” Hij lacht. Ik hou voet bij stuk.
     “Ga je echt niet mee?” vraagt Sem. Ik voel m'n stelligheid afnemen. Volhouden!
     “Nee sorry, een andere keer.”

Na even zoeken vind ik m’n fiets, ik groet de rest en race met een gevoel van trots door de regenbui. Ik word zeiknat maar dat geeft niks want ik ben blij. Ik kan dus wél nee zeggen. Ha!

Kabaal
BAM! Was het ineens. Ik schrik er wakker van en kijk op m’n iPhone. 04:02 uur. Wat was dat? Nog een keer. BAM! Ik stap uit bed en kijk door de kier van m’n gordijnen. Dave is in conflict met de schuttingdeur. Hij slingert met z’n fiets aan de hand door de achtertuin en probeert hem tegen de container aan te zetten. De fiets rolt gelijk weg en valt op de grond wat het volgende kabaal maakt op deze vroege ochtend.
     “Ja, ga dáár dan liggen of zo man”, bromt hij tegen z’n fiets. Ik lach er om en twijfel of ik het zal filmen. Hij loopt terug en nogmaals: BAM! Door de snelheid waarmee hij de schuttingdeur telkens dichtgooit komt hij net zo hard weer terug. BAM!
     “Ah laat dan maar joh”, roept hij met dubbele tong. Hij waggelt richting de achterdeur en zoekt hij in z’n zakken. In z’n jaszak vindt hij blijkbaar niks en in z’n broekzakken behaalt hij ook geen succes.
     “Ah kut, nee!” roept hij. Hij kijkt verdwaald om zich heen. “Fack!” Dave verdwijnt uit m’n zicht en ik hoor hem aan de achterdeur rammelen. Die zit natuurlijk op slot. Hij geeft er een ram op en begint te roepen. 
     “Annem … *hik!* Annemieke!!” Ik kijk naar beneden en zie Dave naar achteren lopen om naar onze ramen te kunnen kijken. “Arthur!” Kut, hij heeft me gezien. Ik doe m’n raam open. Dan vervolgt hij “Arthur! Doe effe open, ik ben m’n ... *hik* ... m'n sleutel kwijt.”
     “Nee hoor”, zeg ik lachend. 
     “Ah man, doe effe open! Ik wil naar m'n nest!” Z’n benen lijken stelten en hij houdt zich vast aan de tafel achter het huis. Stilstaan lukt niet meer. Hij voelt aan z’n jas en broek. “Ik heb … ‘m niet!” schreeuwt hij.
     “Wel. Die zit nog in het slot van je fiets.” Dan hoor ik het raam naast me opengaan. Het slaperige, bleke gezicht van Annemieke steekt naar buiten. Ze kijkt naar beneden en vervolgens nee-schuddend naar mij. 
     “Sjónge jonge jonge … Puber! Ik ga weer pitten”, roept ze en doet haar raam weer dicht. Dave waggelt naar z’n fiets.
     “Sterkte morgen”, zeg ik lachend.

Nachtvoer
Het is slecht om ’s nachts te eten, ik weet het. Maar als ik honger heb kan ik niet slapen. En gezien het nachtelijke tafereel van Dave me zowat een uur slaap gekost heeft, wil ik graag nog een paar uurtjes pitten. Ik neem een schaaltje yoghurt met havermout. Ja, ik dacht ik ga voor ruig … Ik lig net goed en wel in bed of er wordt op m’n deur geklopt.
     “Arthur!” klinkt er fluisterend. De klink gaat naar beneden maar dat heeft geen effect gezien ik ’s nachts m’n deur op slot heb.
     “Jo Arthur”, klinkt nu op normaal volume. Hij rammelt aan de deurklink.
     “Ja wat?” roep ik geïrriteerd. Het is even stil. Ik hoor hem hikken. Daarna loopt hij heen en weer. “Wat is er dan!” Ik loop naar m’n wasmand en trek een joggingbroek aan.
     “Ik heb een fu … *hik* … cking probleem.” Hij hoest. 
     “Een alcoholprobleem zal je bedoelen.” Ik open de deur. Dave waggelt m’n kamer binnen en zoekt steun bij de bank. 
     “Ik heb een probleem” zegt hij droog, gevolgd door een enorme gaap. Z’n ogen staan op afwezig.
     “Wat is er dan!” Ik heb hier zo geen zin in. Ik wil zo graag slapen.
     “Ik heb in m’n nest gekotst.”
     “Ah gadverdámme nee!”
     “Ja man, het ging vanzelf. Het kwam er zo uit. Met kroket en al”, voegt hij er aan toe.
     “Ja! Genoeg details!” Dave legt de kussentjes van m’n bank aan één kant, gaat zitten en begint z’n schoenen uit te doen. 
     “En jij hebt nu ook een probleem, Arthur van Moerwijk … *hik*” Hij trekt hard aan z’n schoen, die vliegt uit en knalt met een klap tegen de muur waarna hij onder m’n bureau belandt. Dave gaat verder: “… want ik pit nu op jouw bank.” Aan de andere schoen waagt hij zich niet. Hij gaat horizontaal en nestelt zich vredig in een van de kussentjes op m’n bank. Met z’n kleren nog aan. “Bedankt man”, zegt hij ook nog.

     “Nee écht niet Dave!” Ik pak z’n schoen onder het bureau vandaan maar zodra ik hem aan Dave wil geven zie ik dat hij al ligt te slapen. Ik geef hem een por.
     “Dave!” roep ik. “Godverdomme Dave! Ik moet er vroeg uit man!” Hij hoest, gevolgd door een hik. Er komt een lucht vrij die niet op papier te beschrijven is. En zo wel, dan moet je dat niet willen.
     “Dave, kom op!” Ik gooi z’n schoen op de grond en duw hard tegen z’n schouder. “Kom op man. Ga naar je eigen kamer!” Geen reactie. Comateus. Na een paar minuten verandert het zware ademen in keihard snurken, afwisselend met gehoest. Ja inderdaad, bedankt man …


Vervolg: Column 18 - M'n moeder: Als je maar uitkijkt!

Zaterdag 1 april 2017

Ik vond dat het tijd werd dat Dave naar z’n eigen kamer ging. Ik heb hem letterlijk naar de overloop moeten slepen. Die gek sliep gewoon door!


  Like en blijf op de hoogte!