Je bent hier: Home > Columns > Column 1 - Ik heb een studentenkamer!

Column 1 - Ik heb een studentenkamer!

"De bedoeling van een hospiteeravond is dat je zonder ouders komt." Ja, wist ik veel. Ik kwam voor een studentenkamer ...

Datum: 1 februari 2017 
Leestijd: +/- 10 minuten

Studentenkamer | Hospiteer | Hospiteeravond | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

     "Ik vind het een slecht idee Arthur", zegt m’n moeder. Ze zet haar theeglas op tafel en zet de TV wat zachter. Lekkere timing weer, nu ik net in een film zit. 
     "Het scheelt me veel reizen en ik kan gewoon uitwonende beurs krijgen, mam." Ik kijk naar m’n vader. Hij glimlacht. Hij vindt het wél een goed idee.
     "Zeg jij nou ook eens wat, John." Ze kijkt naar m’n vader en hoopt op bevestiging die ze niet zal krijgen.
     "Ik vind dat Arthur zelf moet beslissen. Hij is al vierentwintig jaar en kan zichzelf prima zelf redden." M’n moeder is altijd bang dat ik ontspoor of zo. Gek word ik er van.
     "Jo man, jij zoekt toch een kamer? Hier is er een vrij", vult het scherm van m’n iPhone. Het is Dave, m’n studiegenoot. Hij vertelt dat het huis plek heeft voor drie bewoners. Op de bovenverdieping is net een kamer vrijgekomen en ik kan er per direct in. Hij is een krappe 18 vierkante meter, heeft een balkon en er staan zelfs nog wat spullen in.
     "Leg nu die telefoon maar eens weg", zegt m’n moeder. Het huis staat zo goed als in het centrum en vanaf daar is het maar een paar minuten fietsen naar school.
     "Het is Dave" zeg ik en ik houd m’n iPhone demonstratief omhoog om te laten zien dat ik het recht heb om hem op dit moment te gebruiken.
     "Wie is Dave?"
     "Een studiegenoot. Er is een kamer vrij bij hem in het studentenhuis." M’n moeder zucht. 
     "Nou, dan moet je gelijk om meer informatie vragen. En niet te lang wachten, want in Groningen zijn studentenkamers zo verhuurd", zegt m’n vader en hij legt z’n krant op tafel. Ik deel de informatie die ik van Dave heb gekregen. M’n moeder kijkt weg en m’n vader is een en al oor. 

Hospiteer
     "Hé man", zegt Dave als hij de deur opent. "Oh", vult hij er verbaasd aan toe. Hij kijkt naar m’n ouders, schudt ze de hand en kijkt dan naar mij. Ik kan niet goed thuisbrengen wat hij met die blik bedoelt.
     "Kan ik de auto hier laten staan?" vraagt m’n vader. 
     "Daarachter is een parkeerplaats." Dave wijst de straat in. M’n ouders parkeren de auto en ik loop met Dave het huis in.
     "De bedoeling van een hospiteeravond is dat je alleen komt", zegt hij lachend. 
     "Hospiteeravond?" vraag ik.
     "Dat is een avond waarop alle geïnteresseerden aanwezig zijn en dan kiezen wij als bewoners een huisgenoot uit." M’n hartslag stijgt. Ik voel zenuwen in m’n hele lijf. Straks zit het hele huis vol met studenten en moet ik mezelf gaan presenteren als een geweldige gast waar m’n ouders bij zijn. Wat gênant. Ik kijk Dave aan en weet niet wat ik moet zeggen.
     "Rustig maar. Bijna iedereen heeft afgezegd en degene die wel kon is vanmiddag al geweest."
     "Hé", hoor ik vanuit de keuken. Een meisje met lang blond haar kijkt naar me en steekt haar hand uit. "Annemieke."
     "Hoi. Ik ben Arthur." Ik sta wat onhandig tussen het wasrek en de bar die aan de muur bevestigd is in. Ik schuif een barkruk opzij en laat Dave erlangs. Hij pakt een paar biertjes uit de koelkast, die werkelijk groen kleurt van de bierflesjes.
     "Zo. Die staat," zegt m'n vader als hij ook binnenkomt. "Hoi, John. Arthurs vader." Hij geeft Annemieke een hand. M’n moeder volgt.
     "Carla", zegt ze.
     "Biertje?" vraagt Dave nogmaals. Hij kijkt naar ons.
     "Nou, nee", antwoordt m’n moeder. Ze kijkt keurend rond en vindt het volgens mij maar niks. M’n vader voelt er duidelijk wel wat voor.
     "Lekker." Hij pakt een biertje aan en komt naast me staan.
     "John!" zegt m’n moeder sissend. Dave en Annemieke kijken verbaasd naar haar en dan grijnzend naar m’n vader.
     "Kom verder." Dave loopt ons voor richting zijn kamer. Hij verplaatst wat kleren van de bank naar het bed. "Ga zitten." 
     Dave doet net als ik Journalistiek. Op school spreken we elkaar niet erg veel, maar we kunnen wel met elkaar opschieten. Zijn kamer hangt vol met posters met halfnaakte vrouwen erop en de uitpuilende asbak op zijn bureau zorgt voor een vieze, sterke lucht.
     "Hoe lang woon jij hier al, Dave was het toch?"
     "Ik heb deze kamer sinds juli en woon er sinds het begin van dit schooljaar." M’n vader knikt, drinkt van z’n biertje en kijkt glimlachend naar de posters. Er valt een stilte. Ik voel me erg ongemakkelijk en weet niet goed wat ik moet zeggen.
     "Zal ik de kamer laten zien?" Dave zet het bierflesje dat hij nu al leeg heeft op tafel. M’n moeder kijkt met grote verbaasde ogen naar hem en staat als eerste op.
     "Graag!" roept ze. 

Oud, maar goed genoeg
Dave loopt naar z’n bureau in de hoek en zoekt in de lade naar de sleutelbos. Er valt van alles uit. Als hij de sleutelbos heeft draait hij zich om en kijkt naar de condooms die op de grond zijn gevallen. M’n vader begint te lachen. Dave schopt ze onhandig onder het bureau en gaat ons voor richting de trap alsof er niets gebeurd is.
    "Hij is zo’n 18 vierkante meter. Die spullen heeft de vorige bewoner laten staan." Dave wijst naar de bank. "Normaal gesproken moeten die overgenomen worden, maar ik hoor niks meer van hem dus dat zal wel goed zijn. De koelkast hoort bij de kamer en met de rest mag je doen wat je wilt." Ik kijk rond. Het ruikt er muf en het is kleiner dan ik dacht. En wat er op dat viezige, versleten bankje is gebeurd wil ik niet weten. De salontafel heeft brandgaten en kringen, achtergelaten door peuken en bierflesjes. Op de grond, naast het gammele TV-meubeltje, ligt een verbogen bierdopje. 
     "Okee", zegt m’n moeder. Ik kijk op. Ze probeert te voorkomen dat ze ook maar iets aanraakt en tuurt door het viezige raam naar buiten. 
     "Wat betaal je hiervoor?" vraagt m’n vader. Ik staar weer naar het bierdopje. Er bungelt een spinnenweb boven dat zich heeft bevestigd aan de muur en het TV-meubel.
     "De huur is driehonderd inclusief en dan komt er nog wat bij voor de wasmachine, het internet en TV. Iets van twintig, geloof ik." Het vage antwoord van Dave roept vraagtekens op bij m’n moeder. Uit een snelle berekening concludeer ik dat ik dit kan betalen met m’n uitwonende beurs en als ik er wat bijleen dan is het helemaal een makkie. Alleen laat m’n moeder dat laatste maar niet horen. 
     "Geloof ik?" vraagt ze en ze kijkt weg van het raam.
     "Ja, dat moet ik nog even checken."
     "Oh, dat valt best mee voor een kamer in het centrum", zegt m’n vader. "En een balkon zie ik." Hij loopt naar de balkondeur.
     "Ja, dit is jouw balkon. Annemieke, haar kamer is hiernaast, heeft een balkon aan de andere kant." Na veel gehannes krijgt Dave de deur open. Het spinnenweb laat aan één kant los en plakt nu aan het TV-meubel. Op het balkon is het een enorme zooi. Er staat een bierkrat waar een paar flesjes uit missen, een overvolle asbak en hier en daar nog wat zwervende peuken.
     "Hier is wel wat leuks van te maken Arthur", zegt m’n vader. Ik knik.
     "We hebben een schuur voor de fietsen, een achtertuin waar we in de zomer kunnen barbecuen, er is geen woonkamer maar een gedeelde keuken waar we vaak samen eten. Er is één badkamer en die delen we met ons drieën en we hebben boven en beneden een WC." 

Discussie
     "Bedankt Dave, je hoort het nog", zegt m’n vader. Het lijkt wel of hij enthousiaster is dan ik.
     "We app’en", zeg ik tegen Dave als ik achter m’n ouders aanloop naar buiten. In de auto breekt de discussie los.
     "Ten eerste, hij was veel te vaag over die bijkomende kosten. Daarbij moeten we zorgen dat al die zooi uit die kamer komt, want op die bank gaat Arthur echt niet zitten. En ik heb ook helemaal geen huisbaas gezien. Is dat normaal?"
     "Het is lopendebandwerk met die studentenkamers, Carla. Dat regelen ze onderling. Die extra kosten vallen vast wel mee. Rond de twintig euro zei hij, toch?" M’n vader kijkt in de achteruitkijkspiegel naar me en glimlacht. 

De rest van de autorit is iedereen stil. M’n vader rijdt de auto op het erf. Zoals gewoonlijk stapt m’n moeder uit en gaat alvast naar binnen als m’n vader de auto in de garage zet. Normaal ga ik met m’n moeder mee. Dit keer niet.
     "Zie je het wel zitten, jongen?" vraagt m’n vader.
     "Ik vind het doodeng."
     "Dat hoort erbij. Je gaat een geweldige tijd tegemoet. Doe het nou gewoon. Je moeder trekt heus wel bij." M’n vader pakt een sigaret uit het vakje onder zijn autostoel en stapt uit. Van de werkbank pakt hij een aansteker en rookt gulzig van de sigaret. Dat roken doet hij stiekem. M’n moeder is nog steeds in de veronderstelling dat hij al drie jaar niet meer rookt. 
     "Volgens mij kan ik het met de uitwonende beurs wel betalen."
     "Dat komt wel goed. En anders kan je altijd een bijbaantje zoeken. Toen ik op kamers woonde had ik dat ook."
     "Woonde jij op kamers?"
     "Ja man. Een geweldige tijd. Volgens mij heeft je moeder gewoon spijt dat ze dat nooit gedaan heeft." M’n vader pakt een glas met een laagje water uit het kastje, dooft de sigaret erin en zet het terug. 
     "Ook een?" vraagt hij en hij reikt me een pakje kauwgom aan. 
     "Nee."
     "App Dave nou maar dat je het doet. Want weet je? Die kamers zijn zo verhuurd. Als het je niet bevalt dan kan je hem gewoon opzeggen en kom je weer terug naar huis."

Akkoord
     "Okee, okee, dan moet je het zelf maar weten! Doe wat je wilt. Bel die Dave maar! Ik kan er toch niks tegen in brengen. Aan jou heb ik ook niks, John van Moerwijk!" roept m’n moeder belerend met een wijsvinger richting m’n vader waarna ze naar de keuken loopt. Hij zegt niks en knipoogt naar me. Ik stuur Dave gelijk een app’je.
     "Ik neem de kamer."
     "Cool."
     "Zaterdag willen we gaan inrichten."
     "Jo. Ik geef je nummer effe aan de huisbaas. Hij regelt dan de rest voor je. Ik leg de voordeursleutel onder de mat en je kamersleutel in de keukenla."
     "Bedankt."

Vervolg

Zaterdag 4 februari 2017: Column 2 - Studentenkamer inrichten

Het cadeau van m'n moeder.. "Oh wat leuk", loog ik. Ik heb het geprobeerd,
maar enthousiaster kreeg ik het écht m'n bek niet uit.

  Like en blijf op de hoogte!