Je bent hier: Home > Columns > Column 94 - Huisfeest

Column 94 - Huisfeest

Zelf bier tappen en de hele kroeg voor onszelf. Dit is fantastisch! 

Datum: 24 januari 2018

Leestijd: +/- 8 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

Als een razende ren ik door m’n huis: schoonmaken en opruimen. Alle drank staat koel, de muziek staat alvast aan en ik heb mezelf flink opgetut. Het is bijna acht uur en dan zullen de eersten wel komen denk ik. Ik open de groepsapp en zie dat er veel nieuwe berichten bijgekomen zijn. Een aantal mensen hebben de groepsapp verlaten, maar de mensen die overblijven hebben er duidelijk zin in. Ik gooi verschillende soorten chips in schaaltjes en even krijg ik de neiging om slingers op te hangen. Maar dat gaat te ver. Het is kwart over acht. En er is nog geen kip. Dat zou ook gek zijn. 

Ik zit op de wc en hoor m’n deurbel. De bus luchtverfrisser zorgt ervoor dat het ruikt alsof ik in een dennenbos heb zitten schijten. Ik ren naar de intercom.
     “Jo!” roept Dave. Ik zie hem op de camera. Er staat een groepje bij hem. 
     “Jo kom verder!” roep ik. Ik loop nog een keer naar de wc om te controleren of de lucht wel meevalt en spray nogmaals met de luchtverfrisser. 
     “Jo man!” roept Dave als hij m’n appartement binnenvalt. Ik stel mezelf aan de andere gasten voor en de eerste biertjes gaan open. Weer m’n intercom.
     “Hoooi!” roep ik vrolijk. Dit wordt een topavond.
     “Ja, Annemieke en Roderick hier!” Ze zwaaien beiden naar de camera. 
     “Kom verder!” Ik druk op de knop om de deur te openen en hang de telefoon op. Dan gaat hij weer. 
     “Wow. Net te laat” roept het meisje dat ik in beeld zie. Ik ken haar niet. Ze heeft blijkbaar gerend om de deur open te houden maar Annemieke en Roderick waren te snel. 
     “Kom verder!” 

Een half uur later zit m’n huis stampvol. Er kunnen bijna geen mensen meer bij, maar m’n deurbel blijft gaan. Ik ken maar een kwart van de mensen, maar wat maakt het uit: de sfeer is top. 
     “Goed feest man!” brult Dave boven de muziek uit als hij z’n sigaret uitdrukt.
     “Ja echt wel” vult een enkeling uit de groep hem aan. 
     “Arthurtje, lang niet gezien jongen. Hoe is-ie? Goed huis man. Helemaal voor je alleen?” vraagt Annemieke. Ik zie Dave een strip ritalin voor de dag halen en kan me amper concentreren op Annemieke.
     “Ja, leuk hè?” zeg ik vriendelijk. “Dave, doe mij ook!” 

Ik snuif een ritalin en vlot erna nog een. De avond vliegt voorbij. Voor ik het doorhad was het al half elf. Niet leuk. M’n huis zit echt tot de nok toe vol met mensen. Overal staan tweetallen of groepjes te praten en te ouwehoeren. De intercom gaat.
     “Nee! Niet nog meer!” roep ik lachend. 
     “Goed idee, Arthur!” lacht Roderick. Hou je bek.
     “Ja kom verder!” Ik kijk niet eens meer wie er voor de deur staat. Het zal wel. Ik loop naar de wc. In de keuken staan een paar te zoenen en in de hal zit een meisje theatraal te bellen. Haar vriendje zeker. Ik tref een zwaar ondergepiste plee aan. Lekker dan. Ik zit normaal te pissen, maar nu pas ik daarvoor. Ik heb weer genoeg poetswerk morgen.
     “Hé Arthur”, hoor ik iemand binnenkomen. Terwijl ik sta te pissen doe ik de deur op een kier en kijk naar wie er in m’n hal staat. 
     “Hooi!” roep ik. “Oh! Huh? Sem?”
     “Ja ik dacht ik kom toch even.”
     “Wacht!” roep ik en ik trek door. Ik ga gauw naar Sem toe. “Wat leuk dat je er bent man!” Ik omhels hem, zoen hem op z’n wangen en houd met m’n handen z’n gezicht vast. “Echt leuk!” 
     “Eh … Arthur. Heb je je handen wel gewassen?”

Weg moment.

     “Wat drinken?” vraag ik.
     “Wat heb je?” vraagt Sem.
     “Alles. Wat je maar wilt. Kom.” Ik loop hem voor naar m’n woonkamer. Het klinkt in m’n kamer als een discotheek: lachende, brullende, schreeuwende en zingende mensen. Ze dansen, drinken, snuiven. Er gebeurt van alles. 
     “Wow”, zegt Sem. Meer feedback heeft hij op dit moment niet voor me. Ik pak een biertje uit het gekantelde krat waar iemand op zit en pak een fles wijn van tafel voor Sem. Echt leuk dat hij er is.
     “Hier”, zeg ik. Sem kijkt rond of hij ergens glazen ziet. “Allemaal vies. Proost” zeg ik en ik tik mijn biertje tegen zijn fles wijn.
     “Ah fuck it!” Sem draait de fles open en zet hem aan z’n mond. 

Ik ga voor de derde keer in korte tijd naar de wc. Gek word ik er van. In de gang zit het meisje dat net dramatisch aan het bellen was te huilen. Ik negeer het. Geen zin in puberaal gejank. Ik sta goed en wel te pissen, of er wordt op de wc-deur geklopt. 
     “Arthur?” vraagt een zacht stemmetje. 
     “Ja zo klaar!” brul ik naar de deur.
     “Arthur?”
     “Jaha!”
     “Arthur! Ik moet …” Ik versta de rest niet. Ze werpt de deur open en bukt naar de wc. Ik ben nog niet klaar met pissen en terwijl zij in de wc kotst pis ik tussen de wc-bril en haar wang. Dit moet er ongetwijfeld erg gek uitzien. “Sorry” zegt het meisje tussen het kokhalzen door.
     “Je hebt teveel gedronken. Ga lekker naar huis”, zeg ik en ik was nog niet uitgesproken of er komt alweer een lading. Uit een automatisme trek ik de wc door. “Oh, sorry” lach ik.

Terug in de woonkamer. Sem staat met een paar jongens te praten en ik loop trots m’n appartement rond. Ik heb gewoon een vet feest georganiseerd en m’n hele huis zit stampvol met gasten. Hoe gaaf?! 
     “Wat doe jij tegenwoordig, Arthur?” vraagt Roderick. Oh jezus. Krijgen we dat. ‘Wat doe jij tegenwoordig’ is echt zo’n typische verjaardagsvraag. 
     “Oh van alles wat”, zeg ik, terwijl ik doorloop. Weg hier. Voor je het weet beland je in een verjaardagachtige sfeer en komt er zo’n gek langs met blokjes kaas met vlaggetjes. Dat wil niemand.
     “Arthur!” roept Dave. “Arthur!” Dave staat met een trechter in z’n hand. 
     “Nee echt niet!” zeg ik. 
     “Jawel!” 
     “Arthur! Arthur! Arthur!” begint de groep. Ik heb dit eerder meegemaakt. Ik heb een déjà vu. “Arthur! Arthur!” Wetende dat ik hier onmogelijk onderuit kom, ga ik op tafel liggen, naast een andere jongen. Dave plaatst ruw de trechter in m’n mond en zodra de andere jongen er ook een in z’n mond heeft, begint Dave bier te gieten. 
     “We gaan door tot een van jullie niet meer kan!” roept Dave lachend. Oh jezus. Dit wordt m’n dood. Ik drink en drink. Er gutst bier over de trechter op m’n hals en het loopt zo via m’n nek naar m’n zij en schouders. Gadverdamme. 
     “Arthur! Arthur! Arthur!” Ik moet kokhalzen, maar er is geen tijd. Er komt nog een lading bier. En nog een. En nog een.
     “Arthur! Arthur!” hoor ik een bekende stem naast me roepen. Ik wrijf het bier uit m’n ogen om te zien wie het is. Oh fack, het is Sien.
     “Stop Dave! Kappen!” Dave stopt met gieten, haalt de trechter uit m’n mond maar het restant dat nog in de trechter zat loopt nu over m’n kleren. Oh wat is dit goor. “Eh hoi, Sien”, zeg ik onhandig lachend.
     “Je vermaakt je wel, hè?” roept Sien, gevolgd door haar rokerige lach.
     “Sorry” zeg ik. Waarom weet ik niet.
     “Sorry?” vraagt ze verbaasd. “Zout eens op”, zegt ze. Ze doet haar gehaakte roze vest uit en gaat op de tafel liggen. Iedereen begint keihard te lachen. Dave buldert boven de rest uit. “En jij ook liggen, met je grote bek!” roept Sien naar Dave. Dit had hij niet verwacht. “Arthur, schenken!” Ik pis bijna in m’n broek van het lachen. Terwijl ik bij de twee hoofden sta, een andere jongen de trechters vasthoudt, open ik een heleboel biertjes.
     “Drie …” zeg ik. Ik zet de laatste biertjes op de tafel. “Twee! Zij jullie er klaar voor?” 
     “Ja jezus, schenk nou, ik wil naar huis”, zegt Sien.
     “Eén!” brul ik en ik kantel beide bierblikjes tegelijk in de trechter. Dave doet er langer over dan Sien. Bij Dave moet ik steeds voorzichtiger schenken, terwijl het voor Sien wel sneller mag. 
     “Sien! Sien!” begin ik te roepen. Dave kijkt naar me maar er belandt een guts bier in z’n gezicht. Hij sluit kreunend z’n ogen. “Sien! Sien!” De groep volgt. Ik pak het derde biertje en kan bij Sien wel blijven schenken. Dave begint te hoesten. Er spat bier uit z’n mond en Sien probeert haar lachen in te houden. Sien wuift naar me dat ik door moet gaan. Dave herpakt zich en zet de trechter weer aan z’n mond. Toch redt hij het niet. Hij hoest en spuugt al het bier weer uit. De groep begint te joelen en te klappen. “Sien! Sien!” Aan de kant van Sien staan vijf biertjes, aan de kant van Dave drie en nog een halfvolle. 
     “En we hebben een winnaar … Sien!” brul ik, ik til haar hand in de lucht en de groep begint nóg harder te bulderen. Sien staat rustig op, veegt haar mond af en doet haar vest weer aan.
     “Ik heb de kroeg dicht. Ga je gang. Ik ben naar huis om te pitten”, zegt ze tegen me. 
     “Ah blijf nog even!” roep ik.
     “Nee gek, dat wordt m’n dood. Ik zie je later. Geniet er van!” 

Ik hoefde het woord kroeg maar een keer te roepen of iedereen maakte aanstalten om beneden te komen. Flessen drank, blikken bier, strippen ritalin, alles werd naar beneden gezeuld. Dave speelt voor DJ. Ik ga voor de biertap. De groep danst, feest, zuipt, snuift en brult mee op de muziek.
     “Goed feest georganiseerd, Arthur” zegt Sem. Hij is aangeschoten.
     “Ja lachen, hè?”
     “Echt wel.” Ik sta inmiddels bij hem aan de bar. “Ga je mee naar boven?” vraagt hij. Ik sta perplex. Vraagt hij dit echt?
     “Eh, ja hoor” zeg ik ongemakkelijk. Sem pakt me bij m’n arm en brengt me naar boven.
     “Ik ben trots op je!” hoor ik Dave roepen. Ik negeer het. Sem brengt me naar m’n slaapkamer. Maar daar treffen we een jongen en meisje halfnaakt aan. Ze gaan ongestoord verder.
     “Eh … mag ik even wat vragen?” zeg ik. Ze reageren niet en negeren ons totaal. Ik schraap m’n keel. “Eh … mag ik EVEN wat vragen?” De jongen kijkt me aan.
     “Rot op”, zegt hij. Ik klop op het hout van m’n bed.
     “Is van mij”, zeg ik en ik klop nog een keer. “Heb ik betaald.” Het meisje begrijpt me en staat al tietenafdekkend op. “Jezus gast!” zegt de jongen. Sem moet lachen. Ik blijf in m’n rol en wijs met een belerende vinger naar de twee. “Isse mij!” Het stelletje verlaat verbouwereerd m’n kamer en sluit zachtjes de deur. Wat kan het mij ook schelen. Het is een topavond. Wát een topavond.


Vervolg: Column 95 - Gáán we weer ...

Online: 27 januari 2018

M’n huis: een grote klerezooi. Opruimen, opruimen, opruimen. Ik vind overal bierblikjes. Wat een feest.

  Like en blijf op de hoogte!