Je bent hier: Home > Columns > Column 57 - Invulling zolder bekend

Column 57 - Invulling zolder bekend

Terwijl ik m’n kamer aan het inrichten ben kom ik erachter dat het me hier eigenlijk prima bevalt.

Datum: 16 september 2017

Leestijd: +/- 7 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

‘Theedoeken, borden, keukenrolhouder …’ Ik herinner me nog het inkopen doen met m’n moeder bij de Ikea en de Action, toen ik voor het eerst naar Groningen ging. Grappig dat dat nu alweer zo lang geleden is. Nu ben ik alleen. Dat kan ik prima zelf. Ik heb m’n moeder gebeld met de mededeling dat ik binnenkort weer een weekendje thuis kom en dat ik een kamer heb gevonden. Ze is blij voor me, maar ik voelde dat ze baalt dat ik niet terug kom naar Dwingeloo.

Ik heb weinig geld, dus ik ben kringloopwinkels bij langs gegaan en heb voor een paar tientjes wat meubels kunnen aanschaffen. Het is goed. Goed genoeg voor nu. Dave is vanavond bij zijn ouders en komt morgen weer terug. Ik ben vanavond voor het eerst alleen in het nieuwe studentenhuis. Ik zit achter m’n bureau en kijk naar de vlekken op de muur. Die moet gauw geschilderd of behangen worden. Terwijl ik naar de inkopen die op m’n bank liggen kijk, steek ik een sigaret op. Het is vrijwel dezelfde Actiontroep die ik in m’n vorige kamer ook had. Dan valt m’n oog op de doos met oude spullen die al in m’n kamer stond. Er zitten oude bloempotten in en wat schilderijtjes. Oubollig, dat zeker. Ook zit er een poster in. Er staat een vrouw op die ik niet ken. Die plak ik over de vlekken op m’n muur. Dat scheelt me weer een pot verf.

Sem - 14:49 uur
“Bel me aub terug!”

Nee. Ik bel je niet. Kom op. Ik was laaiend. Maar ik probeer het te begrijpen. Ik heb mezelf als een hond gedragen en kom langzaam tot inzicht. Ergens kan ik hem geen ongelijk geven dat hij het elders zocht. Ik gedroeg me als een klootzak, ik zoop teveel en ging teveel m’n eigen gang. Dat houdt niemand vol, denk ik. Ik moet m’n leven beteren. Ja nu weet ik heus wel dat je denkt ‘alweer ..?’ En dat begrijp ik. Ik denk namelijk zo’n drie keer per week ‘ik ga het anders doen’. Dat denk ik al wanneer ik me weer eens niet kan inhouden en met dat verdomde schuldgevoel een derde frikandel speciaal in m’n mik schuif. En wat dacht je van als ik weer eens met koppijn op de plee zit, in de stank van m’n eigen katerstront? 

Het is jammer dat m’n goede voornemens altijd tijdelijk zijn. Maar … nu ga ik het anders aanpakken. Ik denk namelijk dat alles wat fout gaat in m’n leven, begint bij de alcohol. Wanneer ik nuchter ben, heb ik niet zoveel gekkigheid om me heen. Maar zodra ik begin met drinken - en dan niet meer kan stoppen met drinken - kan het me niet gek genoeg gaan. Dan moet het meer, groots en gaver. Dommer, harder en extremer. Dus: ik heb een boek besteld! Een boek van Allen Carr. Allen is een man die een stoppen met roken-methode heeft bedacht en daarmee miljoenen mensen van het roken heeft afgeholpen (en natuurlijk miljonair is geworden). En ja, als dat met roken kan, dan kan dat ook met alcohol. De slimmerd - die zelf inmiddels is overleden aan longkanker - heeft ook een stoppen met alcohol-variant uitgegeven. En die wordt als het goed is vandaag bezorgd.

Ik loop een rondje door het huis. Het is best groot en er kunnen zeker nog wel wat studenten bij in wonen. Maar ik weet niet of Dave zit te wachten op Annemieke en Roderick. Annemieke vindt hij vast niet zo erg, maar Roderick vind hij helemaal niks. Er is een schuurtje, klein achtertuintje en een best mooie keuken. Ik ga op de vensterbank zitten en kijk naar de ruimte die woonkamer zou moeten worden. De ruimte is best groot en op een paar plukken haar en stof na, is hij leeg. Ik denk dat de vorige bewoners een hond hadden. Ik steek nog een sigaret op. Weer een app’je.

Sem - 15:21 uur
“Arthur, ik wil graag 
met je praten. Ik snap 
dat je tijd nodig hebt, 
maar geef me een kans.”

Ik tik het as van de sigaret af op de vloer. Sem. Tja, wat moet ik daar nu weer mee. Zou het ooit nog zo kunnen zijn dat we echt voor elkaar gaan? Ah, m’n boek! Ik loop gauw naar de hal waar het geluid van de klepperende brievenbus vandaan kwam. Een brievenbusdoos ligt op de vloer. Nadat ik hem opengescheurd heb zie ik met grote letters ‘STOPPEN MET ALCOHOL’ staan. Lichtelijk gegeneerd houd ik de kant met de titel tegen m’n buik terwijl ik naar boven loop. Ik ben geen alcoholist. Ik moet gewoon even een knop om zetten.

Ik - 15:43 uur
“Laten we vanavond 
even bellen.”

Ik loop langs de kamers boven. Het zijn er drie. De kamerdeur van Dave staat op een kier en ik kan de behoefte naar binnen te gluren niet onderdrukken. Hij heeft z’n kamer goed ingericht en lijkt best wel op de kamer in het studentenhuis waar ik hiervoor woonde. Hij heeft al z’n spullen nog wel. Er gaat een steek van jaloezie door m’n donder. Ik duw de deur verder open en wat me gelijk opvalt is de grote doos naast zijn bed. Terwijl ik naar binnenloop duw ik het boek om te stoppen met alcohol dichter tegen me aan. Oh hoe gênant zou het zijn als ik betrapt wordt op het doorzoeken van Daves kamer. Ik denk dat ik zou willen emigreren. 

De doos naast het bed staat voor een deel open. Ik ga er gehurkt bij zitten en vouw een flap open. Er zitten een soort tent en een aantal lampen in. Vreemd. Ik hoor wat en ga staan van schrik. Er klinkt gerommel buiten, maar ik kom er al gauw achter dat het bij de buren is. Dit moet ik niet doen. Naar m’n eigen kamer! Voor ik betrapt word. 

Sem … Het beeld van die jongen op dat bed blijft maar door m’n hoofd spoken. Het gevoel van woede en verdriet als je er achter komt dat degene waar jij veel van houdt met een ander aan de haal is, gaat echt door merg en been. Niet te doen. Dat weet ik nu. Dat wist ik niet toen ik het zelf deed. Arme Sem.
     “Arthur, wat fijn dat je belt.”
     “Hoi, met Arthur”, zeg ik en ik kom er al gauw achter dat dat best onnozel is omdat Sem m’n naam al zei.
     “Hoi.” 
Er valt een stilte. Ik hoor weer het gerommel bij de buren en kijk ondertussen naar het pakje sigaretten dat naast het stoppen met alcohol-boek ligt. Best ironisch. Je wilt een boek lezen om te stoppen met alcohol, maar je rookt als een ketter. En dat terwijl de schrijver bekend is geworden met een methode om te stoppen met roken. Snap jij hem nog? Ik ben ’t kwijt. 
     “Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen.”
     “Ik ook niet. Ja, sorry. Maar daar heb je geen donder aan.”
     “Ik schrok me dood toen ik jullie daar zag. Die avond had ik heel anders voor me gezien.”
     “Dat snap ik!” roept Sem verontschuldigend. “Echt! Sorry! Ik had het nooit mogen doen.”
     “Nee. Maar ik ben ook geen lieverdje.”
     “Nee. Niet bepaald”, beaamt Sem. Het valt weer even stil. 
     “Ik heb weer een kamer. Nu woon ik bij Dave”, zeg ik. Geen idee waarom ik nu specifiek dit zeg. Het zullen de zenuwen zijn.
     “Leuk.” Ik hoor dat Sem het niet meent. 
     “Kom je langs?” vraag ik, voor ik er erg in heb.
     “Graag.” Het valt weer even stil. Ik heb helemaal geen drinken in huis.
     “Hoe laat kom je? Dan ga ik nog even langs de supermarkt.” 
     “Nee, ik neem wel wat mee”, zegt Sem.
     “Dat is lief.” 

We hangen op en Sem komt over anderhalf uur. Tijd om me wat in het boek te verdiepen, zodat ik Sem de indruk kan geven dat ik al goed bezig ben met m’n nieuwe leven. Op de achterkant staat ‘Want…alcohol maakt immers meer kapot dan je lief is.’ God wat origineel.

Pagina 28 start met ‘Ben jij alcoholist?’. Pff. Dan lees ik: ’Hoofdstuk 14: Alcohol neemt remmingen weg.’ Oh, echt? Oh man, ik lees termen als ‘de wilskrachtmethode’ en er staat iets over ‘de onvoorstelbare machine’. Ik weet niet of dit wel wat voor mij is. Ik gooi het boek op m’n bed en ga naar de badkamer om me wat op te frissen. Niet veel later staat Sem voor de deur.
     “Hoi.”
     “Hoi Sem.” We staan ongemakkelijk in de deuropening. Tot een omhelzing komt het niet. Een zoen zeker niet. Beiden weten we niet wat te doen. Hij loopt achter me aan naar boven en sleept een Albert Heijn-tas mee. 
     “Mooi huis. Lekker ruime kamer”, concludeert Sem deskundig. 
     “Dank je.”
     “Zo,” zegt Sem. Hij zet de tas naast me op het bed en stalt de boodschappen uit. “Ik heb wijn, bier …” Wijn. Bier. Dit voelt niet als een typische Allen Carr-avond. Ik schuif het boek onder m’n kussen. “Eten, drinken en zelfs nog extra sigaretten. Ik weet dat je een leuk avondje had gepland voor ons samen maar dat die niet doorging door …” Hij valt even stil. “Nou ja, je weet waardoor. Iets met rozen.” Weer die stilte. Ik glimlach ongemakkelijk. “Dus ik dacht: misschien kunnen we het nu nog wat gezellig maken.” 
     “Dat is aardig van je”, zeg ik gemeend, maar meer krijg ik m’n bek niet uit. Dit voelt wel wat geforceerd.
     “Hier, neem er zo een, daar knap je van op”, zegt Sem. Hij wil te graag, dat voel ik. 
     “Dank je.” Ik open het blikje dat hij me aanreikt gelijk en drink een paar flinke slokken. Man, door het lezen over alcohol krijg je dórst!

’s Avonds laat
Sem is lang gebleven maar is inmiddels naar huis. We hebben gepraat en het was uiteindelijk best gezellig. Die ongemakkelijke stiltes waren gelukkig snel weg. We blijven voorlopig eerst maar even vrienden. Dat lijkt ons beiden beter. Wel jammer dat het zo gelopen is, maar dat is m’n eigen fucking schuld. Ik kijk naar het plafond en denk aan het sixpack bier en de halve fles wijn die ik in m’n donder heb. Toch weer gedronken. Nou ja, dat boek moet ik toch nog lezen. En zo heel veel voel ik er nu niet van dus de kater zal wel meevallen. 

De doos met spullen in de kamer van Dave laat me niet los. Waarvoor wil hij dat gebruiken? Ik spring van bed en ga nog een keer naar z’n kamer. Daar haal ik voorzichtig de lampen uit de doos en kijk naar zeker acht potten waar potgrond in gezeten heeft. Aha! Tent, potten, lampen. Het is me vrij duidelijk.

Terug in m’n kamer pak ik m’n telefoon en typ op Google ‘lampen tent potten’ in. Het eerste zoekresultaat levert ‘Complete kweektent 100x100x200 400watt verlichting’ op. Ik klik op de link en zie een foto van een tent met aluminiumkleur van binnen en zwart van buiten. Er staat een afbeelding bij van een wietblad. In de tent hangen dezelfde lampen als Dave heeft. Wat ik vermoede wordt bevestigd. Een kweektent. Oh my god.


Vervolg: Column 58 - Psycholoog

Online: 20 september 2017

Drie dagen zonder alcohol: enorme vreetbuien en ik kan al drie dagen niet kakken. Maar wat zijn we gezond bezig …

  Like en blijf op de hoogte!