Je bent hier: Home > Columns > Column 48 - Jetski

Column 48 - Jetski

We scheurden op de jetski’s en zweefden over het water. Man, wat gaat dat hard!

Datum: 15 juli 2017

Leestijd: +/- 9 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

Groepen jongeren draven voorbij. Er wordt op straat gedronken, gerookt, geblowd en ballonnen met gas leeggezogen. Het is bizar hoe druk het is. En ergens voel ik me oud tussen al deze jonge mensen. We starten in een shotjesbar. Dave regelt de eerste ronde en Roderick volgt al gauw. Hoe het komt, ik heb geen idee, maar Annemieke is echt een totaal ander mens.
     “De volgende ronde is van mij!” roept ze. Dave voert een van z’n standaard dansmoves uit en gaat lekker.
     “Proost!” brullen we in koor. Annemieke heeft een onbekend shotje besteld en ik voel hem er goed in hakken. 

De avond gaat snel. Er zijn veel leuke mensen, Grindr ontploft en inmiddels zijn onze buren ook gearriveerd. Annemieke heeft geen idee wie het zijn, dus ik stel ze voor.
     “Annemieke, de buren, buren, dit is Annemieke.” 
     “Hoi,” zegt Annemieke, “Annemieke.” De buren bieden ons een drankje aan. We slaan natuurlijk niet af, maar ik hoef eigenlijk niet meer. De warmte, drank en het slaaptekort hakken er flink in.

Tegen vier uur zitten we lallend in een taxi. De chauffeur praat gebrekkig Engels en brengt ons bij ons huis. De buren rijden met ons mee. 
     “We drinken er nog een bij ons”, zegt Dave. John stemt voor, Annemieke tegen. Bij ons thuis gaat een van de onbekende drankflessen open en vanaf dan gaat het licht uit. Ik ben te dronken, heb het te warm en ben kapot. Ik lig languit op de bank bij het zwembad en hoor hoe de rest daar lol om heeft. 
     “Ik breng je naar bed”, zegt John.
     “Dat …” ik hik en probeer niet te kotsen, “… is lief.”

Ik droom dat ik verdwaald ben. Ik loop over de strip van Cherso en ben de weg kwijt. Iedereen die voorbij loopt kijkt naar me en lacht me uit omdat ik zo dronken ben. Ik voel in m’n zakken, maar m’n ritalin is op. M’n sigaretten ook. En welk café ik ook in ga: niemand wil me drank verkopen. Ik raak in paniek en begin te schreeuwen. Help! Help! Ik begin te trillen en heb dorst. Ik loop naar een groepje toe dat drank bij zich heeft. “Doe me een slok”, roep ik, “een slok!” Ik krijg niks. Ze lachen me uit en roken demonstratief voor m’n neus. Puur om mij te sarren. Ik moet naar de WC. En nodig. Het is donker. Pikkedonker. Ik probeer het rolgordijn omhoog te doen, maar dat lukt niet. Ik kan het koord niet vinden. Ik voel langs de muren om bij de deur te komen. Nergens te bekennen. Waar ben ik? Godverdomme waar ben ik! Ik houd m’n hand tussen m’n benen om te voorkomen dat het mislukt. Ik struikel en ga op m’n knieën verder. Ik kruip langs de muur en moet zo nodig. Waar ben ik en hoe kom ik hier uit! Help!
     “What are you doing?” hoor ik achter me. Hou op, ik moet naar de WC. Ik kruip vooruit en heb beet: de deur! Ik ram erop, trek eraan en reik uit naar de klink. Yes! Gelukt. Ik moet zo nodig! Dan gaat het licht aan. Ik kijk om me heen en zie opeens alles helder. John staat verbaasd naast me en houdt me bij m’n hand. Ik zie de deur, m’n onnozele gedrag op m’n knieën en zie dat ik op de vloer heb gepist. Oh wat gênant. Ik ren de kamer uit en ga naar de badkamer. Ik moet nog steeds pissen en ga zitten. M’n boxershort is nat en ik schaam me dood.
     “Gaat het met je?” vraagt John.
     “Ja, sorry. Ik had een nachtmerrie.”
     “Je was aan het slaapwandelen.”
     “Sorry.” Ik maak de vloer schoon en ga douchen. Ik kijk op m’n iPhone. Half tien. Veel te vroeg. Ik heb pijn in m’n kop en heb moeite om te lezen wat op m’n iPhonescherm staat. Het is een WhatsApp’je. Van Sem. Oh, ik heb hem niet eens laten horen hoe het hier gaat.

Sem - 09:12 uur
“Goedemorgen! 
Is het leuk daar? 
Ik hoor zo weinig 
van je. Slechte 
internetverbinding?”

Ik - 09:32 uur
“Hoi Sem, ja het 
is hier erg gezellig. 
M’n internet is 
slecht en ik had 
m’n telefoon niet 
bij me omdat we 
gisteren gingen 
zwemmen. En 
toen zijn we 
uit geweest. Sorry. 
Hoe is het daar?”

Terwijl ik onder de douche sta, komt er iemand binnen. Het is een meisje, en niet Annemieke. Het is een van de vriendinnen van John. Ze gaat op de pot zitten en pist luidruchtig. Oh god, lekker charmant.
     “Eh …” ik schraap overdreven hard m’n keel. Ze schrikt, slaat haar benen tegen elkaar aan en kijkt met grote ogen richting de douchedeur. 
     “Wie ben je?” vraagt ze.
     “Ik ben god.”
     “God? Ben ik dood?” vraagt ze. Ze is duidelijk nog dronken en onder invloed van allerlei andere meuk. Ik begin hard te lachen en doe de douchedeur iets open. Ze kijkt opgelucht, trekt door en verlaat de badkamer. Als ik in terugkom in de slaapkamer zie ik dat John weer in slaap is gevallen. Ik ga naar beneden.

Ik rook een sigaret bij het zwembad. Hij brandt in m’n keel. Ik hoest en heb het gevoel verkouden te worden. Ik app met Sem en vertel hem hoe de eerste dagen hier geweest zijn. Hij mist me. Ik hem ook. Ja, ik weet dat het gek klinkt.
     “Goedemorgen”, zegt Roderick iets te vrolijk.
     “Hoi.”
     “Brak?”
     “Oh man, niet te zuinig.”
     “Je ging weer lekker. John heeft je naar bed moeten brengen. Hier.” Roderick reikt me een glas water en twee paracetamol aan.
     “Thanks.” Ik neem ze in en drink het glas snel leeg.
     “Hé Arthur”, zegt Annemieke. Zij is ook al zo fit.
     “Hoi.”
     “Het was gezellig. Sorry dat ik zo moeilijk deed gistermiddag.” Ik zeg dat het niet veel uitmaakt. Ik heb nu echt geen puf voor een weerwoord of discussie.
     “Wat wil je vandaag doen?” vraagt Roderick.
     “Geen idee”, zeg ik. Annemieke heeft het idee om een jetski te huren. Ik zie daar graag vanaf en ga naar de WC. De WC beneden is ondergekotst, er ligt een slipper van iemand en een volgespoten condoom. Gezellig. Ik loop de trap op om naar de badkamer te gaan. Er is iemand aan het douchen. Ik moet echt. Ik ga op de pot zitten en negeer degene die aan het douchen is. 
     “Jo man!” roept Dave. “Wat doe je!” 
     “Eh … pissen?”
     “Moet dat nu?” vraagt hij.
     “Als ik het uit kon stellen ging ik later, geloof me.” Ik leun met m’n hoofd op m’n beide handen. Ik ben kapot. Ik hoor gegiechel uit de douche komen. Dave is niet alleen. 
      “Ga anders effe weg of zo”, roept Dave half kreunend.
      “Bijna klaar gast, kom op”, roep ik geïrriteerd.
      “Dan moet je het zelf maar weten.” Hij houdt zich niet meer in en begint hard te kreunen. Hij zoent een van de vriendinnen van John zo uitbundig dat een van de douchedeuren opengaat. Ik schrik me dood. Terwijl hij de ene zoent, zit de andere op haar knieën onder Dave. Oh god, ik wil hier geen getuige van zijn.
     “Ja, ik ga al!” roep ik en ik sprint de badkamer uit.

Die middag
Ik sta in de keuken en maal een ritalin fijn. De rest zit bij het zwembad en ze willen zo naar het strand. Ik snuif hem gauw op en maal er nog eentje fijn. Dit doe ik zo snel om de rest niet te laten merken dat ik er tegenwoordig een paar nodig heb om überhaupt iets te voelen. De doosjes van de huisarts gaan aardig snel leeg. Een stripje per dag is niks. 
     “Gaan?” vraagt Annemieke. Ik schrik en zet gauw het bakje op tafel. Er zit nog wat in.
     “Ik kom eraan!” Ik loop uit het zicht, snuif hem gauw op en ga naar de rest. “Ja, ik ben zover.” 

Aangekomen op het strand plof ik neer op een van de strandstoelen.
     “Hier moet je vast voor betalen hoor”, zegt Annemieke.
     “Vast niet zoveel.” De rest gaat ook zitten. Ik heb m’n zonnebril op en sluit m’n ogen. De zon brandt op m’n huid. Ik smeer me vlug wat in en val in slaap. Ik droom weer, maar ik kan niet precies voor geest krijgen wat ik droomde. Het ging weer over drank en ritalin. Vreemd dat ik daar zoveel over droom. 
     “Zwemmen?” hoor ik vaag naast me. Ik negeer het. “Jo Arthur, zwemmen?”
     “Hmm.”
     “Kom.” Dave staat op en pakt m’n arm. 
     “Ik ben gesloopt.” 
     “Dat water werkt verfrissend”, roept Dave lachend. 
     “Nee”, zeg ik stellig. 
     “Roderick”, zegt Dave. Het is even stil. Ik open m’n ogen en voor ik er erg in heb zie ik Dave en Roderick bij m’n voeten- en hoofdeind staan. Ze tillen m’n strandstoel op en rennen zo hard ze kunnen naar de zee.
     “Nee!” roep ik. “M’n telefoon!” Ik pak m’n telefoon uit m’n zak en gooi die richting Annemieke. Ik zie hoe ze hem oppakt en voor ik het weet lig ik met strandstoel en al in de zee. 
     “Zo. Nu ben je vast wakker”, concludeert Roderick. Ik vis m’n strandstoel uit het water en strompel terug naar Annemieke. Ze lacht hard. Ik kan niet ontkennen dat het geholpen heeft en ik fitter ben. Ik ga zitten en kijk over zee uit. Ik zie een eind verderop een paar jetski’s over het water vliegen. We overleggen er een paar te huren en we verlaten de strandstoelen vlak voor de eigenaar bij ons komt om een toeslag af te rekenen. Sodemieter op. 

We krijgen alle vier een zwemvest aan met een riem tussen de benen. En ik kan je zeggen dat dat alles behalve comfortabel zit. We mogen met z’n vieren tegelijk op de jetski’s. Dat is gaaf. De verhuurder legt uit hoe het werkt en dan kunnen we.
     “Ik wil de roze!” brul ik. Annemieke lacht hard. 
     “Ja! De roze is voor Arthur!” roept Dave. Ik ga zitten en voel hoe het ding heen en weer schudt op de kleine golven. 
     “GO!” roep ik. Ik geef volgas en scheur over het water. Na een gil van Annemieke hoor ik de jetskimotoren optrekken en ze volgen me. We gaan snel. Bloedhard. En het is gaaf. Ik keer, scheur terug langs Annemieke en maak een scherpe bocht vlak bij haar, waardoor enorme golven ontstaan. Ze gilt.
     “Niet doen!” Ze gilt nogmaals. “Arthur! Nee!” Haar jetski gaat enorm tekeer, ze houdt zich stevig vast om er niet af te lazeren. Dave komt me helpen. Hij doet hetzelfde als ik, maar dan van de andere kant. Het water om haar jetski gaat tekeer, ze houdt het stuur steeds steviger vast maar houdt het dan niet meer en vliegt het water in. 
     “Nu je zin?!” roept ze. De jetski is afgeslagen door het koord dat ze om haar pols had. Dave en ik lachen hard. 
     “Jep!” roept Dave. “Doei!” En hij scheurt weg.



Vervolg: Column 49 - Eindfeest vakantie

Online: 19 juli 2017

Drank, sigaretten, goede muziek en mensen. De vakantie komt ten einde. Ik zeg: tijd voor het eindfeest op Cherso!

  Like en blijf op de hoogte!