Je bent hier: Home > Columns > Column 45 - Ritalin: check!

Column 45 - Ritalin: check!

M’n huisarts: “Probeer er een per vier uur en kijk hoe dat werkt. Laten we over twee weken weer contact hebben.”

Datum: 5 juli 2017

Leestijd: +/- 10 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk

Sem is twee nachten blijven slapen. We hebben het gezellig gehad, maar geen seks. Daar was meneer nog niet aan toe. Ik heb er niks van gezegd en mezelf zo nu en dan teruggetrokken op de WC met de viezemannenfavorietenlijst op m’n iPhone. Ik weet heus wel dat niet alles om seks moet draaien. Maar ik heb gewoon een torenhoog libido. Ik mis geen detail van knapperds op straat en ik registreer alle voorbij fietsende schoonheden. Seks is helemaal niet belangrijk. Het gaat om de sfeer, het gevoel en het contact. Okee, dat lieg ik.
     “Ik moet gaan”, zeg ik.
     “Waar moet je eigenlijk naartoe?” vraagt Sem. 
     “Huisarts. Niks bijzonders.”

Ik fiets naar de huisartsenpraktijk. Ik ben weer eens laat, maar goed, dat zijn zij ook altijd. De man komt me dit keer vrij snel halen. Hij geeft me een hand en ik loop hem voor. Ik leg hem uit dat ik er ben voor een dosis ritalin na m’n avonturen bij de psychiater. Over de therapie bij de psycholoog praat ik niet.
     “Nou Arthur, begin eerst met een pil per vier uur en kijk wat het voor je doet. Je kunt ze het best nemen bij het ontbijt. Dan zijn de bijwerkingen vaak wat minder hevig. Doe dat bijvoorbeeld om acht, twaalf en vier uur. Na vier uur wordt afgeraden, omdat je dan moeite kunt hebben met inslapen.” Wat een gelul. 
     “Ik ga het proberen dokter.” Ik neem het recept aan en ga daarna direct naar de apotheek. Het zou er al klaar moeten liggen. Afgelopen dagen heb ik geen ritalin gehad. Rita, degene waar ik het koop heeft momenteel niks meer en ik ben door m’n eigen voorraad heen. Het zou tijd worden. De apotheek puilt uit van de ouwe wijven en kerels met scootmobielen, wandelstokken of rollators. Ze praten Gronings en ik versta ze amper. Ik ga zitten. M’n nummer laat zien dat er nog tien mensen voor me zijn. Mijn god. En die ouwe lijken hebben alle tijd. Ik krijg een bericht van Grindr. Oh ja, dat mag niet meer.

1 new message
“Hoi, ook hier?”

Ik kijk om me heen. Links in de hoek zie ik een dikkige jongen zitten. Hem ken ik ergens van maar moet diep graven in m’n geheugen.

Ik - Grindr
“Hoi. Waar ken ik je
ook alweer van?”

1 new message
“GGD”

Oh ja. De GGD. Dit was die nicht die me duidelijk zag zitten toen ik wachtte op de arts voor m’n soa-test.

Ik - Grindr
“Je hebt nog steeds
last van die luizen?” 

Ik zie de jongen lachen als hij m’n bericht leest. Dit kan niet. Ik heb Sem beloofd trouw te zijn. Ik moet Grindr wissen. *Pling!* Het digitale bord geeft mijn nummer aan. Dat ging snel. Ik stop m’n iPhone in m’n zak en ga naar de vrouw achter de balie.
     “Goedemiddag! Ik kom voor medicatie voor Arthur van Moerwijk.”
     “Wat is uw adres?” De vrouw tikt m’n adres in en schrijft wat op een papiertje. “Moment.” Ze opent een lade en zoekt naar m’n naam. Twee doosjes ritalin haalt ze tevoorschijn en stopt ze in een papieren zak. Twee doosjes. Prima. Dat zijn zestig pillen. Ik heb er nu wel eentje verdiend, vind ik zelf.
     “U hebt met de huisarts overlegt dat u elke vier uur een tablet neemt en naar eigen inzicht kijkt of dat meer of minder moet worden. Klopt dat?”
     “Ja.”
     “Goed. Kijkt u eens.” Ze geeft me een papieren zak met de twee doosjes ritalin erin. Die heb ik natuurlijk zo op. 
     “Nog even wat anders. Ik ga bijna op vakantie en heb dan een medicijnpaspoort nodig. Kan ik dat krijgen?”
     “Natuurlijk.” De vrouw loopt naar de computer. Mijn verbazing is groot dat ze er gewoon eentje voor me kan uitprinten en dat er niet meer opstaat dan m’n naam, soort medicatie en sterkte. Het enige wat er bijzonder aan is, is dat het in het Engels is. 
     “Bedankt. Doei.” Snel. Naar buiten. Open die zak. Op de fiets peuter ik er een uit het stripje en ik leg er een op m’n tong. De bittere smaak is me inmiddels bekend en ergens ben ik het lekker gaan vinden. Het is als roken. De eerste keer moet je kokhalzen, hoesten en loopt het slijm uit je keel, maar na een paar keer ga je er van houden. Ik fiets snel naar huis. Snuiven. Ik moet er een snuiven.

Ik - 14:53 uur
“Ritalin en medicijn-
paspoort binnen.”

Dave - 14:56 uur
“Ik ben trots op je”

Ik donder m’n fiets tegen de container, haal gehaast de achterdeur van het slot en sprint naar boven met de papieren zak in m’n hand. 
     “Zo, haast?” vraagt Roderick. Hou je kop. Ik loop door en zeg niks. Boven pak ik gauw het standaard schaaltje waar ik de ritalin in fijnstamp en ik rol trillend een papiertje op. Ritalin is niet verslavend, zeggen ze. Nou, ik weet wel beter. ik snuif een halve, want ik moet nog genoeg overhouden voor de vakantie. Zodra ik merk dat het werkt, ga ik m’n spullen pakken. We vliegen morgenochtend om zes uur. Wat een kuttijd. Ik moet om half drie m’n bed af. Vanavond hebben we een voorbereidend feestje. Zie het als indrinken haha.

De muziek staat hard, ik snuif m’n derde ritalin en trek m’n vierde biertje open. M’n tas is gepakt, paspoort ligt klaar en ik plof vol van energie op m’n bank.

Sem - 19:22 uur
“Vanavond wat 
drinken?”

Ik - 19:43 uur
“Ik heb zo een feestje 
voor m’n vakantie.”

Sem - 19:44 uur
“Vakantie?”

Kut. Dat heb ik Sem niet verteld.

Ik - 19:45 uur
“Ja, ik ga op vakantie. 
Heb ik dat niet verteld? 
Sorry!”

Sem - 19:46 uur
“Okee … Dus ik zie je 
niet meer? Hoe lang 
ga je?”

Ik - 19:47 uur
“Een week. Chersonissos. 
Met Dave, Roderick en 
Annemieke. Sorry, ik had 
het je willen en moeten 
vertellen. Ik vlieg morgen 
erg vroeg.”

     “Jo man.” M’n deur gaat open. Het is Dave. Hij slaapt vanavond op m’n bank zodat hij niet nóg vroeger z’n bed af moet. Ik leg m’n telefoon op m’n bureau en geef hem een biertje.
     “Alles goed?”
     “Lekker.”
     “Al een kamer gevonden?” vraag ik.
     “Nee man. Daar moeten we het over hebben. Ik heb er echt een nodig voor het nieuwe schooljaar.” Ik maal een ritalin en kijk hem aan. Hij knikt. Ik maal er nog een. “Kan ik niet gewoon bij jou op de kamer tot ik zelf een kamer heb? Dat lijkt me best chill. Na de zomervakantie zijn er altijd nog wel een paar restant-kamers die vrijkomen. Dan reageer ik daar op en heb ik meer kans.” Nou ik weet niet of ik daar op zit te wachten. Dan heb ik helemaal geen privacy meer.
     “Nou dat weet ik niet hoor.” 
     “Ik betaal de helft van je huur gewoon en het is pas na de zomervakantie, hè?”
     “Maar als ik een keer een logé heb dan? Of wil ‘netwerken’?” Dave lacht.
     “Weet ik veel. Dat zien we dan wel weer.”
     “Ik denk er over na. Hier.” Ik geef hem een papiertje en hij snuift zonder er over te praten. Zo normaal is het al. We drinken ons biertje op en gaan naar beneden, naar het voorbereidende feest van onze vakantie.

We drinken er een paar, bespreken globaal wat we de vakantie zullen gaan doen (lees: zuipen) en verder is het relaxt. Sem app’t me steeds. Hij wil nog langskomen.
     “Iemand nog?” Iedereen stemt in en ik ga bier halen. Ik sta in de keuken en hannes met het krat bier in de koelkast. Waarom iemand toch een heel krat in de koelkast dondert is me nog nooit duidelijk geweest. Dat ding staat rechtop in de koelkast en je krijgt er met geen mogelijkheid een fles je uit. Als je dat ding nou een kwartslag naar je toe draait, of je de flesjes er los in zet. Maar goed, opa Arthur zal ophouden met klagen. Van schrik draai ik om. Ik hoor de achterdeur. Huh?
     “Hoi. Ik kon het niet laten”, zegt Sem met een verlegen blik in zijn ogen.
     “Oh, eh .. hoi.” 
     “Zal ik weer gaan?”
     “Wat had je in petto?” vraag ik, bewust dat de zes bier binnen korte tijd me meer ad rem hebben gemaakt.
     “Ik wilde je nog even gedag zeggen.”
     “Dat is lief.” Ik loop naar hem toe en zoen hem. Het duurt Dave duidelijk te lang, want hij staat inmiddels in de keuken.
     “Huh? Oh, ik stoor.” Lachend gaat hij terug. Dit wekte natuurlijk de nieuwsgierigheid van Annemieke op, dus ze staat inmiddels met haar armen in de zij in de keuken. Roderick en Tequila staan veilig achter haar.
     “Wij gaan boven even wat drinken. Zo terug”, deel ik de groep mee en sem volgt me naar boven. 
     “Ik heb geen zoete witte”, zeg ik. 
     “Geeft niet.” Sem komt bij me op schoot zitten en zoent me. “Zin in een avontuurtje?” vraagt hij.
     “Avontuurtje?” Dat vertrouw ik niet.
     “Ja of nee.” Ik neem gauw een slok van m’n biertje en leun achterover terwijl ik naar hem kijk. Vertwijfeld zeg ik ja. “Kijk …” zegt hij. Hij laat me een blinddoek zien. Oh god. 
     “Oh dat weet ik niet hoor”, zeg ik vlug. 
     “Liggen. Op je rug.”
     “Ja pap.” Ik ga liggen en kijk hem giechelend aan. Wat moet ik hier nu weer mee? Hij blinddoekt me, en maakt vervolgens m’n armen en benen vast aan het bed. Oh my god. Dit wil ik niet.
     “Ontspan eens”, deelt de meester mee.
     “Ja, makkelijk praten.” 
     “Anders doe ik dit.” Hij kietelt me onder m’n vastgebonden voet en ik proest het uit van het lachen.
     “Kappen! Kappen! Genade!” M’n laatste arm wordt vastgebonden en dan is het stil. Ik voel niks, zie niks door de blinddoek en hoor ook niks. “Sem?” Het blijft stil. “Sem? Kappen! Dit is eng.” Nog steeds hoor ik niks. Ik beweeg m’n armen, maar die zijn te strak vastgebonden. Ik draai met m’n hoofd en voel dat de blinddoek meegeeft. Ik hannes net zo lang tot de blinddoek afgaat. Ik kijk om me heen. Geen Sem. Wat maakt hij me nou? Ik begin te roepen. “Sem! Sem! Kom terug!” Ik hoor niks. Ik staar naar het plafond en denk na. Wat moet ik doen? Als iemand me zo ziet dan sta ik echt voor lul. Dan hoor ik de WC doorspoelen. “Sem! Sem!”
     “Jezus, relnicht. Doe eens rustig man. Ik was alleen maar pissen. Waarom is je blinddoek af?” Ik kijk naar Sem. Hij draagt alleen een boxershort, komt bij me op bed zitten en streelt langzaam langs m’n benen omhoog. Oh god, wat is dit geil. Hij komt op me zitten en bindt de blinddoek weer om m’n hoofd. Dat had van mij dan weer niet gehoeven. Sem knoopt m’n broek open. Het gaat allemaal in rap tempo. Dan hoor ik de trap. Iemand komt naar boven, Kak! Ik beweeg snel met m’n hoofd als nooit tevoren en de blinddoek laat weer los. Ik staar naar de deur en beveel Sem dat hij moet opschieten.
     “Sem! Deur!” roep ik. Oh fuck nee. “Sem! Rennen! Doe die deur op slot!” 
     “Arthur, waarom schreeuwde je zo?” M’n deur gaat open. Annemieke staat in m’n kamer en kijkt naar ons. Roderick staat er achter, schraapt z’n keel een keer en gaat stilzwijgend naar beneden. Annemieke lacht keihard.
     “Arthur! Haha! Wauw! Jij weet ook van geen ophouden, hè?” 
     “Annemieke, ga weg! Weg!” Ik wil gebaren maar m’n armen zitten te vast. Ik kijk kwaad en beweeg woest met m’n hoofd. Sem houdt een trui voor z’n lichaam en loopt bij het bed vandaan terwijl hij angstvallig naar Annemieke kijkt. 
     “Chantagemateriaal. Jij gaat de hele vakantie koken, Arthurtje!” Ze pakt haar smartphone. 
     “Nee, alsjeblieft geen foto! Nee Annemieke, kappen!” 

*Flits*



Vervolg: Column 46 - Ritalinsmokkel

Online: 8 juli 2017

De douanier kijkt me achterdochtig aan. “What is this, mister …” de man kijkt op m’n paspoort en vervolgt: “… Ven Moerwaik?”

  Like en blijf op de hoogte!