Je bent hier: Home > Columns > Column 125 - Retraite?!

Column 125 - Retraite?!

Ja hoor! Ik. In retraite. Hoe bedenkt ze het. Retraite! Als een debiel in een klooster zeker. Hummen met een kussen onder m’n hol. Há!

Datum: 2 oktober 2019

Leestijd: +/- 7 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk


   “Hoi”, mompel ik. Ik sjok het kantoor binnen en laat mezelf vallen op m’n bureaustoel. Astrid zit alweer fris en fruitig achter d’r bureau. Hoe ze dat toch altijd doet. Ze haalt een dood blad van de plant en kijkt of haar bureau wel schoongemaakt is.
“Wat zie JIJ er uit!” roept ze ondertussen.
“Goeiemorgen Arthur,” zeg ik sarcastisch. “Hoe gaat het Arthur, heb je lekker geslapen Arthur.”
“Ik ben gewoon eerlijk!” roept ze verwijtend.
“Ja. Nou. En nu leuk doen?” zeg ik. De deur gaat open. Ik ga rechtop zitten en draai m’n stoel. Ik begin gelijk te juichen als ik zie wie er staat.
“Jamilaaaaaaaaaa! Jamillieeeeee! Jamilletjeeeee! Heuj! Heuj! Heuj!” roep ik alsof ik een voetbalsupporter ben. Astrid kijkt me geïrriteerd aan. “Jamillie met je dikke pielie!!”
“Hé! Ja zo kan ie wel weer!” roept Jamila met overdreven zware stem.
“Jezus wat volwassen weer”, hoor ik Astrid mompelen.
“Whoehoeee!” roept ze. Ze gooit haar beide handen in de lucht en maakt dramatisch een rondje door het kantoor. Ik zie mensen van de andere afdeling gestoord omkijken. Yes! Eindelijk weer wat leven in de brouwerij. “Joehoeeeee!” roept ze hard en ze omhelst me uitbundig. Ze dondert een perforator van m’n bureau, maar dat heeft ze niet eens in de gaten.
“Hoe was je vakantie. Vertel op!” Oh ik ben zo blij dat ze er weer is. Ze is drie weken weggeweest. Drie fucking weken! En ik zat hier maar alleen met die zak potgrond van een Astrid.
“Ja ge-wel-dig!” Ze gaat theatraal op de rand van m’n bureau zitten en wuift naar me: “Echt jézus, het was zó chil?! En ik heb werkelijk geen réét gedaan daar op Curacao. En een mánnen daar … vre-se-lijk knap!”
“Nice”, zegt Astrid droog. Ik moet om haar lachen. “Echt chill dus.” Jamila en ik kijken elkaar aan en moeten lachen. De woorden ‘chill’ en ‘nice’ passen echt niet bij haar.
“En is hier nog wat gebeurd toen ik weg was?” vraagt Jamila.
“Geen reet”, zeg ik. Astrid begint een saai en muf verhaal over het werk dat we allemaal verzet hebben. Ik pak m’n telefoon en swipe drie knapperds naar rechts en twee naar links. Ik ga er helemaal in op en hoor dus niks van wat Astrid en Jamila bespreken.
“Toch, Arthur?” hoor ik vaag. Het klinkt te ver weg om het op te slaan en er op te reageren.
“Toch, ARTHUR?!” hoor ik opeens naast me brullen. Jamila slaat met haar vlakke hand op tafel en ik schrik zo hard dat m’n telefoon over m’n bureau vliegt.
“Jezus mens. Ga anders weer op vakantie of zo!” lach ik.
“Je hebt me wel gemist jochie,” zegt ze lacherig als ze me in m’n zij port. “Ah kijk nou, je hebt een match!” Ik pak m’n telefoon van haar af. Astrid kijkt zuchtend bij het idee dat dit nog wel eens Tinder kon zijn.

Het enthousiasme zakt bij ons alledrie zodra we beseffen dat we toch echt een keer aan het werk moeten. Het is stil. Ik zit wat op Facebook en heb echt geen zin vandaag. Eigenlijk vraag ik me af of ik ooit wel eens zin heb gehad. Afgelopen weekend ben ik helemaal los gegaan. Zo erg, dat ik er gewoon nog last van heb. Ik was geloof ik rond een uur of half zeven thuis en heb werkelijk maar twee uur geslapen. Kutzooi. Ik scroll door het WhatsApp gesprek dat ik gisteren had met een vent uit de kroeg. Niet super knap of zo, maar ik kon wel erg om en met hem lachen. Droge humor, lekker lomp. Precies wat me aanspreekt. Ik stuur hem een app’je.

Arthur - 10:20 uur
“Hé, saai hier. Steun mij!”

Ik haal een stripje ritalin uit m’n tas en leg hem in m’n bureaulade. Zo stil en onopvallend mogelijk haal ik er een pilletje en breek hem in stukjes. Er ligt nog een klein bakje en lepel in m’n bureau van de vorige keer.
“Ja precies. Begrijp ik volkomen meneer. Ik ga u er bij helpen!” verzekert Jamila een vervelende klant via de telefoon. Astrid zit heftig te tikken op het toetsenbord.

Jody - 10:23 uur
“Wat is er aan de hand?”

Arthur - 10:23 uur
“Een zware en saaie kantoordag!”

Ik schraap m’n keel terwijl ik de ritalin plat druk in het bakje, zodat niemand het hoort. Ik druk het laatste brokje fijn en scheur een stukje van de notulen af dat ik oprol tot een klein kokertje.
“Ja, en WAT gebeurt daar?” roept Jamila. Ik schrik me de tering en spring wel een meter in de lucht. Ze gaat staan en kijkt lachend naar me. Astrid stopt met typen en kijkt over haar scherm naar mij.
“Wat?” vraag ik onschuldig.
“Zit jij daar te niksen, jongeman?” vraagt ze belerend. Astrid moet lachen. Jamila maakt met haar ogen duidelijk dat ze weet wat ik doe. Ik kijk haar aan om aan te geven dat ik niet weet wat ze bedoelt.
“Nee man, ik werk heel hard”, lieg ik.

De stilte komt langzaam weer terug. Ik veeg de vermalen ritalin bij elkaar en gooi het op de lepel. M’n telefoon trilt.

Jamila - 10:26 uur
“Ikke ook”

Ik kom overeind en heb gelijk oogcontact met haar. Soms is ze zo intimiderend!

Arthur - 10:27 uur
“Kom dan”

Jamila komt al pratend naar me toe. Ze heeft het over de notulen en ik weet niet wat ze allemaal zegt. Ik weet m’n lachen in te houden. Terwijl ik een tweede papiertje gerold heb, staat Jamila nog steeds praten bij me. Ik pak voorzichtig de lepel, om te voorkomen dat het er af valt. Net op het moment dat ik buk om te snuiven, slaat de deur van ons kantoor open.
“Jullie raden net nóóit!’ buldert er ineens door het kantoor. Jamila loopt gauw terug naar haar bureau en ik sla in een reflex de bureaulade met een klap dicht. Ik krijg m’n klauwen er tussen en weet een harde ‘GODVER’ in te houden. Ik hoor dat Jamila begint te lachen.
“Wat raden we nooit?” vraagt ze met een hoge gil. Ik kijk haar aan met m’n rooie kop. Het hart bonst in m’n keel. Jamila begint heel hard te lachen.
“Wordt hier wel gewerkt jongens?” vraagt ze. Het is onze leidinggevende.
“Ja natuurlijk,” zegt Astrid. “We waren alleen net …”
“Met de notulen bezig”, brul ik. Ik kijk naar m’n hand. Niks te zien, maar m’n klauwen doen zeer van die kut lade.
“Notulen?” vraagt de leidinggevende. Ze komt naar m’n bureau toe. Daar ligt inderdaad een stapeltje geprinte notulen. De bovenste mist een hoekje van het blad omdat ik dat voor de ritaline gebruikte. Ik leg er m’n hand op.
“Ja deze”, zeg ik.
“Goed. Zolang hier maar gewerkt wordt. Want ik heb het al vaker gezegd: volgens mij is het veel productiever als jullie apart zitten.” Ze laat een stilte vallen en kijkt naar ons drieën. Niemand van ons zegt wat. “Maar waar ik voor kom: Wilfred heeft ontslag genomen.”
“Wat?” vraagt Astrid geschrokken. “Wilfred?”
“Wilfred”, bevestigt de leidinggevende.

Wilfred is van afdeling sales. Hij werkt hier al zeker tien jaar. Ik mocht hem altijd graag, maar sinds het laatste personeelsfeest wil hij mij niet meer zien. Hij vond het niet leuk dat ik hem probeerde te versieren op de plee.
“Nou wat jammer!” roep ik.
“Ja, daar weten wij alles van”, roept de leidinggevende. Ik hou me verder maar stil, kijk op de klok en zie dat het nog lang geen pauze is. Als de leidinggevende weg is, snuif ik de ritalin die ik nog terug kan vinden op en voer er ook een op aan Jamila. Astrid heeft niks in de gaten. De dag gaat daardoor iets sneller.
“Arthur, heb je er nog over nagedacht?” vraagt Astrid. Ik zie Jamila gelijk haar oren spitsen en nieuwsgierig mijn kant opkijken.
“Ja nou ik weet het niet hoor”, zeg ik. Ze bedoelt de retraite. Slecht idee toch.
“Wat wat wat? Waar hebben we het over?” vraagt Jamila.
“Arthur gaat in retraite,” vertelt Astrid overtuigd.
“Haha! Ja hoor! Een retraite,” roept ze hard lachend. “Arthur van Moerwijk in retraite. Zie je het …” Ze kijkt me aan en probeert mijn mening te peilen terwijl ze “ge-beu-ren …” mompelt.
“Ja ik heb er wel over nagedacht, maar ik weet het niet hoor.”
“Niet zo zeuren. Je moet dat gewoon doen!” roept Astrid en ze gaat staan om haar mening kracht bij te zetten. Jamila proest van het lachen.
“Ik kan ook niet even weg hè, of dat mens overtuigt je alweer met wat geks!” lacht ze.
“Ja misschien doe ik het ook wel, zeg ik om er van af te zijn.” Astrid begint te zeuren en spant samen met Jamila. Ze willen me nu opeens allebei richting een retraite hebben.
“Nou okee,” zeg ik. Astrid begint te juichen. “Wacht! Ik weet het goed gemaakt. Het is okee, maar dan gaan we zo naar werktijd wel aan de zuip. Want ik SNAK naar een borrel door jullie gezeik.” Het is even stil, maar dan komt de overtuiging.
“Deal bro!” zegt Jamila en ze loopt naar het kopieerapparaat. Ik hoor haar ‘een retraite, haha!’ mompelen en zie dat Astrid me aankijkt met een blik dromerige van: ‘blijkt die Arthur tóch nog te redden …’



Vervolg: Column 126 - Heb ik nou geboekt?

Online: 9 oktober 2019

“Boeken! Boeken! Boeken!” riepen ze in koor. Ik zie het zo weer voor me. “Boek dan, Arthur! Boek dan!” Maar vanaf dan kan ik me niet meer herinneren. Heb ik nou geboekt of niet?

  Like en blijf op de hoogte!