Je bent hier: Home > Columns > Column 122 - Trouwen op Ibiza

Column 122 - Trouwen op Ibiza

In het vliegtuig denk ik nog eens na: Robert heeft alles geregeld. Alles! Zelfs dat mijn ouders zijn gekomen! Is dat normaal?

Datum: 2 mei 2018

Leestijd: +/- 7 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk


   “Maar m’n ouders dan?” vraag ik gepikeerd. “Die horen toch bij de trouwerij van hun zoon te zijn?” vul ik er overtuigd aan toe. Ik zet het glas champagne neer. Ik ben helemaal in de war. We zitten in de businessclass en gaan zo vliegen. Dat mokkel van een stewardess vroeg of ik champagne wilde.
“Arthur, ontspan … Dat je ouders er ook zijn wist je allang. Dat heb ik je al meerdere keren verteld. Natuurlijk moeten ouders bij de trouwerij van hun zoon zijn. Denk je dat ik gek ben?” zegt Robert.
“Ik vind dit niks. Dit zou de dag van m’n leven moeten zijn Robert, hoor je me? De dag van m’n leven!” De mensen voor ons kijken achterom. Ze proberen het onopvallend te doen, maar reken maar dat ik het gezien heb.

De vlucht van 2,5 uur voelde als een week, maar we zijn er. Er staat een auto klaar die ons naar een fan-tas-tisch huis brengt. Robert is in z’n nopjes, ik heb er nog steeds gemengde gevoelens bij.
“Arthur, laat het nou eens los. Ga even douchen, kleed je om, dan gaan we wat eten”, zegt Robert en hij wijst naar m’n lange broek en trui. Een niet bepaald Ibiza-achtige outfit. Ik zwijg en doe wat meneer vraagt. Ik heb hier toch geen hol te zeggen dus waarom zou ik er in hemelsnaam tegenin gaan? Ik trek wat makkelijks aan en ga weer naar beneden.
“Mooi”, zegt Robert. “Gaan?”
“Hmm hmm.”

Buiten steek ik een sigaret op. Op de een of andere manier vind ik roken lekkerder als het buiten koud is. Die hitte … ik weet het niet. Daar past het niet zo bij. Tenzij je een borrel drinkt. Zo’n ijskoude met veel te veel suiker natuurlijk.
“Hier links”, zegt m’n reisleider.
“Robert …” reageer ik.
“En nu hier naar binnen.” Al mopperend ga ik het restaurant binnen. De schrik slaat me om het hart.
“Verrassinggggggggg!!!” hoor ik opeens. Ik knipper een paar keer met m’n ogen en kan het amper bevatten. Tranen springen in m’n ogen en ik weet niet waar ik m’n handen moet laten. Oh my god. Is iedereen er?
“Wow!” stamel ik. “Mam …” zeg ik en ik voel een enorme brok in m’n keel. “En pap, dus echt!” zeg ik lachend. Ik wijs naar hem en hij weet wat ik bedoel. M’n vader heeft namelijk enorme vliegangst en hij wilde van z’n lang zal ze leven niet in een vliegtuig. Maar toch is hij er.
“Blij?” vraagt Robert.
“Je wil niet weten. Je wil níét weten!” roep ik gelukkig. “Doe mij een borrel!” roep ik. “Zelfs Sien is er!” roep ik terwijl ik haar aankijk. “Fantastisch!”
“Dat weet je toch jongen”, zegt ze met rokerige stem.

Het is een gezellige avond. Onze vrienden en familie zijn er allemaal. Ik heb nog nooit alle mensen die ik ken bij elkaar gehad en dit is echt een avond die ik nooit zal vergeten. Trouwen doe je maximaal twee keer in je hele leven, zegt Annemieke altijd, dus ik ga er fucking hard van genieten.
“Doe je een beetje rustig aan?” vraagt Robert wanneer ik m’n zoveelste biertje bestel.
“Ehm, nee”, zeg ik.
“Morgen ga je trouwen hè?”
“Ehm, ja, daarom juist! Partyyyyyyyyy!!” Robert loopt weg. Hoofdschuddend.
“Hé hé hé Arthur jongen! Goed geregeld man!” Het is Dave. Dave is zo’n jongen die je voor je poten loopt, of er op exact het juiste moment is. Dit is zo’n juist moment.
“Hé jongen! Ja hè?” We omhelzen elkaar uitbundig. Ons bier gutst uit de glazen.

De avond vliegt voorbij en voor ik het weet lig ik in bed. Die avond kan ik niet geweldig slapen. Sowieso omdat het een veel te korte nacht is, maar ook omdat m’n kop bomvol zit. Ik denk steeds aan de afgelopen tijd. Nu ga ik trouwen. Is mijn leven nu voorbij? Word ik nu een saai en burgerlijk mannetje dat met slofjes aan op de bank zit, tijdschriften te lezen? Of ga ik nu breien? Robert begint te snurken. Ik geef hem zachtjes een por, maar hij reageert niet. Annemieke is getrouwd met Roderick, Sem heeft een vriend, Sien trouwt nooit meer, en nu moet ik er aan geloven. Het is niet te bevatten. Iedereen lijkt zich langzaam te settelen en steeds minder het vrije leventje te hebben zoals ik dat zo gewend was. Waaraan ik zo gehecht was. Absurt.

De wekker gaat. Ik ben gesloopt maar ondanks dat, ben ik positief gespannen. Ik dos me op. Ik ga in een … ja je gelooft het niet … een pak!
“Ben je er klaar voor?” vraagt Robert vlak voordat we de luxe auto instappen. Een zenuwgolf vliegt door m’n donder. Nee, natuurlijk ben ik hier niet klaar voor.
“Ehm, ja. Ik ben er klaar voor.”
“Nou kom op dan”, zegt Robert enthousiast. Hij heeft er duidelijk zin in. Hij pakt m’n hand en geleidt me de auto in. Samen, vanaf de achterbank van een veel te dure auto, kijken we uit over de mooie omgevingen van Ibiza. Op naar het strand. De plek waar we trouwen. Kan het romantischer? Of kan het meer cliché? Hoe dichter we bij de trouwlocatie komen, hoe meer ik druk op m’n borst voel. Ontspan, Arthur, ontspan, zeg ik tegen mezelf.
“Wat ben je stil?” vraagt Robert.
“Nee jij trekt volle zalen!” Robert lacht hard.
“Sorry!”

Een uur later
We staan bij een paar rotsen. M’n handen zijn nat van het zweet, m’n knieën lijken elk moment te kunnen knikken waardoor ik als een baksteen op de grond zou vallen.
“Gaat het goed?” fluistert Robert terwijl de trouwambtenaar zich klaarmaakt.
“Nou …” zeg ik en ik kijk moeilijk.
“Wat is er?”
“Ik moet …” zeg ik zacht. De trouwambtenaar kijkt eerst op z’n briefje en dan naar ons.
“Wat is er?” vraagt Robert. Ik wijs naar m’n kruis.
“Ik moet pissen!” brul ik. “Snap dat dan!” De trouwambtenaar kijkt geschrokken naar mij, en de gasten beginnen te lachen. Ik voel tranen opkomen. Ik wil niet trouwen. IK WIL NIET TROUWEN!
“Een moment”, zegt Robert tegen de ambtenaar en hij pakt me vast.
“Laat me los”, fluister ik. “Laat me los!”
“Ik loop wel even met je mee. Ontspan.”
“Laat me los!” fluister ik gefrustreerd en ik wurm me los uit z’n armen, waarna ik me omdraai. De groep aanschouwt ons gehannes. Ik loop de groep voorbij. Er klinkt geroezemoes. Ik voel dat de tranen steeds harder hun best doen om naar buiten te komen. Niet nu al. Niet nu gaan janken, Arthur. Ik begin te snikken en loop harder. Ik heb oogcontact met Annemieke. Ze kijkt me geschrokken aan.
“Arthur!” roept ze, waarna ze achter me aan loopt.

Ik loop door naar een afgelegen stuk. Tranen stromen over m’n wangen. Wat ben ik aan het doen! Waarom ben ik zo in paniek? Waarom regelt Robert alles voor me en heb ik geen inspraak!
“Arthur?” hoor ik. Het is Annemieke. “Arthur? Ik weet dat je hier zit”, roept ze boos. “Doe niet zo debiel!” Ik ga er niet tegenin en kom tevoorschijn. Ze komt naar me toe en geeft me een klap in m’n gezicht.
“Wat is dit!” roep ik verbaasd.
“Dus je hele familie en al je vrienden zijn hier, Robert regelt alles voor je, we zijn allemaal overgekomen, ik zit zelfs nog in de wittebroodsweken, en jij gaat een beetje als een wijf zitten janken?” vraagt ze. Ik voel de afschuw in haar stem.
“Sorry”, zeg ik. “Maar ik wist hier helemaal niks van. Robert regelt alles. Ik heb NUL inspraak!” brul ik.
“Dat wij hier waren was een verrassing, dus dat kón je ook niet weten, Arthur van Moerwijk!” roept ze.
“Nee nee nee nee, Annemieke, je begrijpt het niet. Ik wist helemaal niks! Hij vroeg me vorige week ten huwelijk, of wanneer was het? Die week ervoor misschien? En nu sta ik al op Ibiza. Alles is geregeld. Zelfs de ringen heb ik niet eens gezien!”

Annemiekes bek valt open.

“WAT?!” roept ze.
“Ja, wat ik dus net zei ja.” Annemieke is stil.
“Chill!” zegt ze lachend. “Echt alles?” vraagt ze ter bevestiging. Ik ben verbaasd door haar reactie.
“Alles”, beaam ik.
“Waarom jank je dan?”
“Ja weet ik veel.”
“Ga je trouwen in gemeenschap van goederen?” vraagt ze. Ik kijk naar vragend aan. Ze zucht. “Gemeenschap van goederen, Arthur, betekent dat alles van jullie samen is zodra jullie getrouwd zijn! Jézus!” roept ze hoofdschuddend. Daar had Robert het wel over. ‘Alles wat van mij is is ook van jou, Arthur.’ Zoiets zei hij toch?
“Ja!” roep ik opgelucht.
“Nou, wat doe je dan nog hier verdomme! Schiet op!” Ze veegt de tranen van m’n wangen, draait het flesje drank dat ze uit haar binnenzak haalt open en geeft me een paar flinke slokken waarna ze me richting het circus sleurt. We komen bekvechtend bij de rest aan en ik loop naar Robert. Hij is gaan staan bij wat gasten. Hij kijkt opgelucht maar de spanning in z’n lichaam is nog duidelijk zichtbaar.
“Ehm, kunnen we van start?” vraagt de trouwambtenaar.
“Absoluut!” zeg ik.

Ik raak weer in gedachten. Trouwen. Breien. Punniken. Tijdschriften. Telefoonboeken. Thee. Biscuitjes. De meest debiele, standaard dingen komen in m’n gedachten voor. Dit is niks voor mij. Dit ben ik niet.
“Wat is daarop uw antwoord?” vraagt de ambtenaar aan mij. Oh god, is het al zover?
“Ja!” brul ik voor ik er erg in heb. “Ja!” Annemieke begint te klappen maar komt er al gauw achter dat dat niet gepast is. Robert haalt opgelucht adem. We zoenen elkaar. Ik ben getrouwd. Holy fuck, ik ben getrouwd. We verlaten samen de ruimte. Sien staat snikkend tussen de menigte. Ze geeft me een knipoog. Ik denk glimlachend terug aan onze gesprekken over haar drie exen. Niet aan denken, Arthur. Niet. Aan. Denken.


Schatten, het is tijd dat ik dit allemaal eens even laat bezinken en daarom las ik een zomerstop in. Gewoon, een poosje, om alles even te kunnen overdenken. Maarrrrrrrrr niet getreurd: vanaf 1 augustus ben ik er weer en dan praat ik je weer bij! ;) XXX



Wegens omstandigheden heb ik het verhaal Ontbijten doen we thuis moeten stoppen. Iedereen heel erg bedankt voor de respons, het lezen en de leuke reacties. Hopelijk tot gauw!

  Like en blijf op de hoogte!