Je bent hier: Home > Columns > Column 121 - Voorbereiding trouwerij

Column 121 - Voorbereiding trouwerij

Wat is uw voornaam?” vraagt de vrouw die de ondertrouw regelt. “Ehm …” stamel ik. “Arthur.”

Datum: 28 april 2018

Leestijd: +/- 7 minuten

Daten | Homodating | Date | Grindr | Seksdate | Ontbijten doen we thuis | Arthur van Moerwijk


        “Schiet op Arthur, we komen te laat!” brult Robert van beneden naar boven. Ik hink door de slaapkamer richting het bed. Ik sodemieter zowat op de grond. M’n ene sok wil niet aan.
        “Jaahaaa!” Ik ga zitten en trek na m’n sokken ook m’n schoenen aan. Robert laat er geen gras over groeien. Er wordt gesproken over trouwen en hoppa, meneer wil gelijk de boel regelen.
        “Ik start de auto alvast!” hoor ik, gevolgd door het dichtslaan van de voordeur. Ik bekijk mezelf in de spiegel en ga gauw naar beneden. Robert zit mopperend in de auto. Waarom het nou altijd zo lang duurt. Hij zal er aan moeten wennen.
        “Zo, wat zijn de plannen?” vraag ik.
        “Ehm … We gaan in ondertrouw, dat weet je toch?” Ik heb geen idee wat het allemaal inhoudt. Ik ben nooit eerder getrouwd en ik kan me ook niet concentreren op al die dingen die geregeld moeten worden. Ik zucht.
        “Oh ja.”
        “Maar ik hoop dat we nog geholpen worden, gezien we er vijf minuten geleden moesten zijn.” Ik kijk op het klokje in de auto. Overbodig, want de tijd gaat er toch niet sneller door.

Robert parkeert de auto bij het gemeentehuis en we lopen snel naar binnen. Hij praat met de vrouw achter de balie en we kunnen nog geholpen worden. Een kleine tien minuten later zitten we in een kamertje met een of ander burgerlijk bureaucratisch zeikwijf.
        “Goedemiddag,” zegt ze. “Jullie gaan in ondertrouw begreep ik. Allereerst heb ik ter controle een aantal gegevens van jullie nodig”, zegt ze. Robert knikt actief. Ik zit onderuitgezakt op de veel te lelijke stoel, te kijken naar het walgelijke pak dat deze vrouw draagt.
        “Dat is goed”, zegt Robert. Ik kijk de ruimte rond. Er is ook totaal niks geils aan dit hok.
        “Ik zal beginnen met u”, zegt ze en ze wendt zich tot Robert. Ze stelt verschillende vragen. Wat, ik heb geen idee, want ik zat alweer (of nog altijd) in m’n eigen wereld.
        “Goed, dan heb ik nog een aantal vragen voor u”, zegt ze. Ik schrik op zodra ik merk dat Robert en de vrouw me allebei aankijken.”
        “Huh? Oh ja, dat is goed!” zeg ik en ik ga rechtop zitten.
        “Wat is uw voornaam?”
        “Arthur. Dat schrijf je zonder k”, zeg ik met een stalen gezicht. De vrouw kijkt me aan en knijpt haar ogen tot spleetjes. Je ziet de radertjes in haar hoofd als een malle tekeer gaan.
        “Zonder k?” vraagt ze argwanend.
        “Ja klopt, zonder k”, zeg ik, overdreven ja-knikkend.
        “Maar er zit helemaal geen k in?”
        “Nee mens, dat zeg ik toch!” roep ik en ik begin hard te lachen. Robert geeft me een trap van onder de tafel. Hij mist, raakt de tafelpoot en een doffe dreun vult de ruimte. Net goed.
        “Goed. Achternaam?” de vrouw wordt korter.
        “Van Moerwijk.”
        “Leeftijd?” Ik kijk naar het schrijfblok voor de vrouw. Ze schrijft er driftig op. Maar ik snap niet waarom want ze heeft al kopieën van onze identiteitskaarten.
        “Vijfentwintig jaar”, antwoord ik. Jezus, het lijkt wel een slecht interview.
        “En wat zijn uw hobby’s?”
        “Komt dit stuk in de schoolkrant?” vraag ik.
        “Pardon?”
        “Ik hou van schrijven, Netflix, met vrienden leuke dingen doen …” zeg ik. En bier drinken, ritalin snuiven, neuken met jan en alleman, tot zes uur ’s ochtends staan lallen in de kroeg om vervolgens naar de FEBO te gaan, straatnaambordjes te jatten, tegen voorgevels aan te pissen … maar ja, dat zeg je allemaal niet, hè?

Het gesprek duurt ongeveer een half uurtje. Dat halfuur is niet alleen gevuld met onzinvragen, maar er wordt ook veel uitgelegd. We gaan vandaag dus in ondertrouw om in Nederland te trouwen. Je kunt op Ibiza een ceremonie doen en die dan in Nederland legaliseren. Maar ja, wat een gedoe joh. We trouwen met een paar getuigen in Nederland en dan doen we een ceremonie, plus een knalfeest, op Ibiza. De vrouw schrijft alles op en werkt dat voor ons uit.
        “Welke datum kan ik noteren?” vraagt ze.
        “Hoe zit het komende week?” vraagt Robert.
        “Overmorgen?” vraagt ze. Wat!
        “Dat is goed”, zegt Robert zonder mij ook maar aan te kijken.
        “Overmorgen?!” vraag ik verbaasd.
        “Het is alleen voor de wet. De rest doen we op Ibiza, hè?” zegt Robert. Alsof me dat ook maar zou kunnen geruststellen.

Of we wilden tekenen. Dat deed ik. Met trillende vingers. Het gaat gebeuren. Maandag gaan we trouwen. Geen groot feest, geen gezelligheid. We moeten nog wel even achter getuigen aan. Wie moet ik in godsnaam vragen?

        “Nou, ik vind er geen reet aan”, zeg ik zodra we in de auto zitten.
        “Arthur, dat komt op Ibiza. Dit is alleen formeel”, zegt Robert geruststellend.
        “Ja ik weet het, maar …”
        “Maar wat?”
        “Ik had het me gewoon wat romantischer voorgesteld.” Het valt stil. We rijden het erf van Roberts … ons huis op.

Ik zit op de plee en kijk op de Nokia. Een sms van Sem.

Sem - 14:21 uur
“Ik kan niet meer
bezorgen.”

Wát?

Ik - 15:51 uur
“Hoezo niet, heb je
geen werk meer?”

Sem - 15:52 uur
“Ik heb nu een relatie
en kan niet steeds
zomaar weg. Sorry.”

Die sorry op het einde voelt alsof ik gedumpt wordt. Dom hè? Een relatie. Ik krijg een hartsteek. Sem een relatie. Niet zo zeiken Arthur zonder k, je bent net in ondertrouw gegaan.
        “Gaat het goed?” vraagt Robert terwijl hij op de deur klopt. Ik stop gauw de telefoon in m’n zak en spoel door.
        “Prima”, zeg ik glimlachend zodra ik de wc uitkom.
        “We zijn in ondertrouw gegaan”, zegt Robert en hij omhelst me.
        “Echt? We waren toch pyjama’s aan het kopen?” Hij kijkt me aan en snapt m’n grap niet. “Laat maar”, lach ik.


        “Wát?!” roept Annemieke. “Ja natúúrlijk wil ik getuigen!” brult ze door de telefoon. “Jezus Arthur, wat een eer!”
        “Ja …” stamel ik.
        “Maar vertel eens? Ondertrouw, trouwen, Ibiza?” Ze wordt steeds enthousiaster.
        “We trouwen hier voor de wet en doen een ceremonie op Ibiza. Het kan ook andersom, dat je eerst daar een ceremonie doet en dat hier legaliseert, maar ach, zo kan het ook. Robert zei …”
        “Robbert zei, Robbert zei … doe je ook wat je zelf wilt?”
        “Jawel, maar …”
        “Nou?”
        “Het gaat allemaal zo snel joh. Robert beslist en bedenkt van alles en ik hobbel er maar achteraan.”
        “Oh ja, vertel mij wat. Mánnen!”
        “Wanneer moet ik getuigen?”
        “Overmorgen.” Er klinkt gehoest, gerochel en een piepende ademhaling aan de andere kant van de lijn.
        “O-ver-mor-gen?! Whoeha! Ja dat gaat wel snel.”
        “Zie ik je dan?”
        “Uhm ... ja tuurlijk schat.”

Die avond
Sem heeft een relatie. Sem heeft een relatie. Ik krijg het niet uit m’n kop en het blijft me maar herhalen. Ben ik nou zo’n jaloers kreng of is het normaal dat je je zo voelt als je ex een nieuwe relatie heeft? Ik fiets door. Sem heeft een relatie. Tja, ik mag ook niet klagen, ik heb het zelf verneukt. Letterlijk.
        “Jo Arthur!” roept Dave. Ik doe de deur achter me dicht.
        “Davieeee, alles lekker?” roep ik.
        “Jij dan?” vraagt hij. Ik vertel hem niks over het trouwen. Dat was de afspraak met Robert. Alleen een getuige voor hem en een getuige voor mij, verder mondje dicht.

Nu ik ga trouwen heb ik het gevoel dat ik van al het onreine af moet. Misschien moet ik ook wel stoppen met dat hele wiet-gedoe. Sem levert niet meer en het was juist mijn taak om de communicatie met Sem te doen.
        “Sem gaat niet meer leveren”, zeg ik tegen Dave.
        “Wat? Hoezo!”
        “Ja. Meneer heeft een relatie en vind het te link worden.”
        “Godver …”
        “Ja.”
        “Dan moet jij het doen”, concludeert Dave.
        “Nee, daar begin ik niet aan.”

Stilte. Een zucht.

        “Nou, dan kan ik het net zo goed alleen doen,” zegt Dave. “Jij zou het met Sem regelen en ik de planten. Maar als ik nu ook zelf moet leveren dan is het allemaal mijn verantwoordelijkheid.” Dave is het erg met zichzelf eens. Ik zou hier tegenin kunnen gaan, maar we kunnen het ook hier afronden.
        “Dat is goed, Dave.”

Weer die stilte.

        “Jammer”, zegt hij.
        “Ja.”


Vervolg: Column 122 - Trouwen op Ibiza

Online: 2 mei 2018

In het vliegtuig denk ik nog eens na: Robert heeft alles geregeld. Alles! Zelfs dat mijn ouders zijn gekomen! Is dat normaal?

  Like en blijf op de hoogte!